“Git” demedim…
Ama “kal” da diyemedim.
Sessizliğimin içine sakladım seni.
Çünkü bazen insan, en çok kalmasını istediğine
en az şey söyleyebiliyor.
Gurur değil bu…
Kırılmışlığın susmayı seçmiş hali.
Ardından koşmadım.
Elini tutup durdurmadım.
Bir cümleyle kaderi değiştirebilirdim belki…
Ama ben, içimde kopan onca şeye rağmen
dışarıdan dimdik durmayı seçtim.
Ve sen giderken…
Ben sadece içimden bağırdım:
“Gitme…”
Duyamadın.
Çünkü bazı vedalar,
sadece kalbin içinde edilir.
En ağırı da budur.



Gitme” demedim…
Çünkü bazı insanlar, kalmak istese zaten gitmezdi.
Ben susmadım aslında…
Sadece anladım.
Değerimin, bir cümleye sığacak kadar bile yer etmediğini gördüm.
İnsan en çok neye kırılır biliyor musun?
Seçenek olmadığını fark ettiği ana.
Ben senin için savaşılacak biri değildim…
Sadece vazgeçmesi kolay olandım.
O yüzden ne elini tuttum
ne arkandan baktım uzun uzun.
Çünkü insan, kendini bırakanın ardından
kendini daha fazla kaybetmemeli.
İçimde bin cümle vardı…
Ama ben en ağırını seçtim:
Hiçbir şey söylememeyi.
Çünkü bazen bir “gitme” demek
insanı küçültür…
Ama susmak…
İnsanı sonsuza kadar değiştirir.
Ve ben o gün
seni değil…
kendimde kalan son saf parçayı uğurladım.



Gitme” demedim…
Çünkü artık biliyordum,
kalbiyle gitmiş birini
sözle durduramazsın.
İnsan en çok ne zaman susar biliyor musun?
Anlatacak çok şeyi varken değil…
Artık hiçbir şeyin bir şeyi değiştirmeyeceğini anladığında.
Ben o gün konuşmadım,
çünkü sen çoktan dinlemeyi bırakmıştın.
Ne kırıldığımı anlattım
ne de ne kadar kaldığını içimde…
Çünkü bazı gerçekler,
anlatıldığında değil
anlaşılmadığında ağırdır.
Sen…
anlamamayı seçtin.
Ben de kendimi seçtim.
İlk defa…
birini kaybetmeyi göze alıp
kendimden vazgeçmedim.
Sanma ki güçtü bu.
Sadece artık
aynı yerden ikinci kez kırılacak kadar
kendimi değersiz görmedim.
O yüzden aramadım.
Yazmadım.
Dön demedim.
Çünkü bazı vedalar
kapı çarparak değil…
içinden sessizce ölerek olur.
Ben o gün
sana değil…
içimde sana ait olan her şeye sustum.