minarelerin ince boynunda asılı duran sabah
göğün mavi örtüsünü usulca aralarken
bir ses yükselir şehirlerin yorgun omuzlarından
dağların alnına konan beyaz bir güvercin gibi

ezan namaza çağrıdır

gecenin karanlık cebinde unutulmuş yıldızlar
o sesle birlikte birer birer uyanır
Çatılarda biriken yalnızlıklar silkelenir
sokak lambalarının sarı hüznü çekilir köşesine

bir dere gibi akar ses
taş duvarlardan, pencerelerden, avlulardan
ekmek kokan mutfaklardan geçerek
kalplerin sessiz odalarına ulaşır

ezan namaza çağrıdır

bir çobanın bastonunda yankılanır
uzak yaylalarda koyunların arasında dolaşır
deniz kıyısında ağlarını toplayan balıkçının
ellerine tuzlu bir ışık bırakır

bu çağrı ne altınadır ne gümüşe
ne saray kapılarına ne de dünyanın alkışına
bir avuç toprağın içinde saklı olan ruhadır
yolunu kaybetmiş gönlün pusulasınadır

minareler göğe kaldırılmış dua parmaklarıdır sanki
bulutların eteğine ilişmiş beyaz mendiller gibi
müezzinin sesi
göğün kapısını çalan bir bahar rüzgârıdır

ezan namaza çağrıdır

kuşlar kanatlarını düzeltir o anda
ağaçlar yapraklarını sessizce dinlemeye bırakır
güneş, ufkun eşiğinde bekleyen bir misafir gibi
altın testisini boşaltır yeryüzüne

bir anne, çocuğunun saçlarını okşarken duyar onu
bir işçi, alın terini silerken
bir yolcu, gurbet yollarında yürürken
bir garip, yalnızlığını sayarken

çünkü ezan,
insanı insana değil
faniyi faniye değil
kalbi kalplerin sahibine çağırır

ezan namaza çağrıdır

toprağın yağmura duyduğu özlem kadar derin
çölde susayan bir fidan kadar içten
denize kavuşan nehir kadar sevinçli
bir davettir bu

ve her "Hayye ale’s-salâh" yükseldiğinde
göğün mavisine bir merdiven dayanır sanki
yorgun ruhlar basamak basamak çıkar
dünyanın gürültüsünden uzaklaşarak

sonra şehir susar bir an
rüzgâr durur, kuşlar dinler, bulutlar bekler
Ve insan anlar

ezan, yalnız kulağa değil
kalbe okunan bir ayettir

ezan namaza çağrıdır
ışığın karanlığa
rahmetin susuzluğa
huzurun arayışa
uzattığı sonsuz bir eldir



Müjgân Akyüz Dündar