sen gideli anne
evimizin duvarlarında eksik bir mevsim dolaşıyor
pencereler hâlâ sana açılıyor her sabah
ama içeriye giren rüzgârın elleri boş

bahçedeki nar ağacı bilir seni
gövdesine yaslanıp ağladığım akşamları
bir yaprak düşse adını fısıldıyor sanki
toprak bile senden konuşuyor gizlice

sen gideli anne,
çaydanlığın buharı yetim kaldı mutfakta
kaşıkların sesi eksik,
ekmek kokusu yarım,
sofranın ortasında görünmeyen bir boşluk büyüyor her gün

bazen geceleri,
ay ışığı odama senin beyaz yazman gibi düşüyor
yastığımı usulca düzeltecekmişsin de
birazdan kapı aralanacak sanıyorum.

oysa kapılar susuyor

bir göçmen kuş sürüsü geçiyor göğün kıyısından
kanatlarında çocukluğumu taşıyorlar
senin dizlerinde uyuduğum ikindiler
saçlarımı okşayan merhametli ellerin
ateşlendiğim gecelerde alnıma değen serin avuçların

hepsi bir nehir olup içimden geçiyor

anne,
özlemek bazen kurak bir çöl oluyor
adını anınca gözlerimde kum fırtınaları kopuyor
bazen de dağ başındaki yalnız bir pınar gibi,
sessiz sessiz akıyor hasretin

bir güvercin konuyor balkon demirine
sanki senden haber getirmiş gibi bakıyor bana
bulutlar senin beyaz örtün oluyor gökyüzünde
güneş senin sıcaklığınla dokunuyor yüzüme

ama hiçbir şey
senin "yavrum" deyişin kadar ısıtmıyor içimi

şimdi mezarının başında açan kır çiçekleri var
yağmur yağınca toprağın kokusu yükseliyor göğe
ben o kokunun içinde seni arıyorum
belki bir damlada,
belki bir yaprakta,
belki sabah ezanının titreyen sesinde

bilirim,
ölüm sadece perdedir anne

yine de özlem,
gecenin koynunda üşüyen bir çocuk gibi
kapına gelip oturuyor her akşam

ve ben her defasında
gökyüzünün en parlak yıldızına bakıp

sessizce fısıldıyorum:

’’Anne...
bir kez daha saçlarımı okşasan,
şu koca dünya yeniden yuva olurdu bana...’’


Müjgân Akyüz Dündar