Senden değil, içimde kalanlardan.
Sana söyleyemediklerimden,
boğazıma düğüm düğüm oturan o vedadan.
Bir zamanlar tutarken sıcacık olan o eller,
şimdi seni bırakırken üşüyor.
Çünkü insan en çok,
alıştığı birini bırakırken donar…
Gidiyorsun ya,
arkana bile bakmadan,
ben burada yarım kalıyorum.
Bir tarafım hâlâ “kal” diye bağırırken,
diğer tarafım susmayı öğreniyor artık.
Seninle kurduğum hayaller
tek tek ellerimden kayıyor,
tıpkı senin gibi…
Tutmak istedikçe uzaklaşan,
sevdikçe yabancılaşan biri oldun.
Ve ben…
ilk defa bu kadar sessiz veda ediyorum.
Çünkü bazı gidişler vardır,
arkasından bağırmaya bile değmez…
Titriyor ellerim, evet…
ama kalbim artık ağlamıyor.
Çünkü anladım ki;
en ağır vedalar,
en sessiz olanlardır…


Şimdi anlıyorum…
İnsan birini kalbinden söküp atarken,
en çok kendinden eksiliyor.
Seninle bitmedi bu hikâye,
benim içimde yarım kalan bir ömür başladı.
Adını anmasam da,
her sessizlikte sen konuşuyorsun hâlâ.
Geceler daha uzun artık…
çünkü uyku bile gelmiyor gözlerime.
Kapatıyorum gözlerimi,
ama sen gitmiyorsun içimden.
Demek ki bazı vedalar dudakla değil,
ömürle ediliyormuş…
Bir zamanlar “biz” dediğim her şey,
şimdi bana yabancı.
Aynı şehirde bile değiliz artık,
çünkü sen kalbimden taşındın…
Bil…
ben seni sevmekten vazgeçmedim,
sadece sevecek gücüm kalmadı.
Bu daha ağır…
çünkü insan sevmediği için değil,
yorulduğu için bırakır bazen.
Şimdi son bir şey söyleyeceğim…
belki de içimde kalan en ağır cümle:
Eğer bir gün aklına gelirsem,
sakın özlediğini sanma…
o sadece yarım bıraktığın birinin
içinde hâlâ yaşadığını fark etmendir.
Ben…
artık ne geri dönerim,
ne de seni beklerim.
Çünkü bazı vedalar vardır…
geri dönüşü değil,
insanı tamamen bitirir.
Şimdi geriye kalan tek şey…
nefes alan bir beden,
ama çoktan vazgeçmiş bir kalp.
En acısı da şu;
seni unutamadığım için değil…
kendimi bir daha bulamayacak kadar kaybettiğim için yanıyorum…