Anlatamadıklarım değil aslında içimi yakan…
Anlatmaya değmeyecek kadar değersizleşen şeyler var artık içimde.
Bir zamanlar adını kalbimin en güzel yerine yazdığım sen,
şimdi silmeye bile üşendiğim bir iz oldun…
Ne çok sustum biliyor musun?
Kırıldığım yerde bile sesimi çıkarmadım,
çünkü seni kaybetmekten korktum.
Ama insan, kendini kaybedince anlıyor her şeyi…
Ben seni değil,
senin bana hissettirdiğin o eski “biz”i özledim.
Ama sen onu çoktan öldürmüştün…
Ben sadece cenazesini geç fark ettim.
Şimdi ne geri dönmek istiyorum,
ne de eskisi gibi sevebiliyorum.
Çünkü bazı insanlar,
kalpte değil… sadece derslerde kalmalı.
Ve sen…
benim en ağır dersim oldun.



Biliyor musun…
Artık seni suçlayacak gücüm bile yok.
Çünkü bazı insanlar kırmaz,
yavaş yavaş tüketir…
sen de öyle yaptın.
Ben sana kızmayı bile geçtim,
kendime kırgınım şimdi.
Görmezden geldiğim her işaret,
yuttuğum her söz,
kendimden verdiğim her parça için…
Sen eksilttikçe ben tamamlamaya çalıştım,
sen uzaklaştıkça ben daha çok yaklaştım.
Ama bazı mesafeler var ki,
ne kadar gidersen git kapanmıyor…
Ben seni sevmekten vazgeçmedim aslında,
sen beni sevilmez hissettirdin.
İşte bu yüzden bittik.
Artık ne içimde bir umut var,
ne de yeniden deneme isteği.
Çünkü aynı yerden ikinci kez kırılmak,
aptallık değil… kendine ihanettir.
Ve ben artık
kendime ihanet etmiyorum.
Seninle değil,
sensizliğinle barıştım.
Çünkü bazı yokluklar,
yanlış bir varlıktan daha huzurlu.
Şimdi dönsen bile…
kapım açık değil.
Çünkü ben seni değil,
sende kaybettiğim kendimi geri kazandım.
Ve inan…
bu kez kaybetmeye hiç niyetim yok.


Artık şunu da biliyorum…
İnsan en çok, değmeyecek birine verdiği emekle yoruluyor.
Ben senin için savaşmadım aslında,
senin içinde kalmaya çalışan o son “ben” için direndim.
Ama sen…
beni değil, bende sabrımı tükettin.
Bir zamanlar gözlerine bakınca
dünyayı unutuyordum,
şimdi adını duyunca
kendime nasıl ihanet ettiğimi hatırlıyorum.
Bu yüzden affetmek değil mesele…
Ben seni affetsem bile,
içimde sana yer kalmadı.
Çünkü bazı yaralar kapanmaz,
sadece insan o yarayla yaşamayı öğrenir.
Ve ben artık o eski ben değilim.
Senin sevdiğin o saf,
her şeye rağmen kalan,
kendini unutan insan…
çoktan öldü.
Yerine biri geldi şimdi;
daha suskun,
daha mesafeli,
ve en önemlisi…
kimse için kendinden vazgeçmeyen.
Belki sen hâlâ aynı yerdesin,
aynı hatalarla,
aynı umursamazlıkla…
ama ben artık orada değilim.
Ben senden değil,
sende kaybolduğum yerden çıktım.
Ve şunu unutma…
İnsan birini kalbinden sildi mi,
en güzel anılar bile
yabancı bir hatıraya dönüşür.
Sen artık benim için
ne özlenecek bir geçmişsin,
ne de beklenen bir gelecek…
Sadece…
geçilmiş bir yanlıştın.