Bir savaşın ortasında kaldım sanki,
ama ne düşmanım belli ne de kazananım…
Her şeyim eksildi, her şeyim yarım kaldı.
Ben kendimi kaybettim… en çok da orada yandım.
Zarardayım…
Gidenin arkasından değil,
kalanın içindeki boşluktan.
Ziyandayım…
Bir daha asla eskisi gibi olamayacak
o kalbimin enkazından.
Ne verdiysem fazlaydı,
ne aldıysam eksik kaldı.
Ben birine kendimi sundum,
o bana yokluğu bıraktı.
Şimdi susuyorum…
Çünkü anlatacak gücüm kalmadı.
İçimde kopan fırtınaları
kimse duymadı, kimse sormadı.
Geceler uzun değil artık,
ben daha karanlığım…
Ve kimse bilmez,
ben her sabaha biraz daha eksik uyanıyorum.
Zarardayım…
Ama en acısı ne biliyor musun?
Bu zararı bana en güvendiğim verdi.
Ziyandayım…
Çünkü bir daha kimseye
bu kadar içten bakamayacağım…



İçimde bir şeyler öldü artık…
Ne geri gelir, ne de yerine yenisi doğar.
Ben artık eskisi gibi inanmam,
eskisi gibi bağlanmam,
eskisi gibi “kal” demem kimseye…
Çünkü en çok kalanlar yordu beni,
en çok “gitmem” diyenler yaraladı.
Ben kalbimi açtım,
onlar kapıyı çarpıp çıktılar…
Şimdi o kapı hâlâ açık,
ama içeri girecek kimse yok.
Zarardayım…
Çünkü verdiğim sevginin hesabı yok,
ama aldığım yaranın izi çok.
Ziyandayım…
Çünkü birini kaybetmedim sadece,
kendimden de eksildim.
Bir zamanlar gözlerim parlıyordu,
şimdi bakışlarım bile yorgun…
Bir zamanlar umutla doluydum,
şimdi sadece alışmışlık var içimde.
Ben artık sevmiyorum demiyorum…
Ama eskisi gibi de sevmiyorum.
Çünkü insan bir kere yanınca,
ateşe değil, küle dönüşüyor.
Ve ben…
Kendi küllerimin içinde
sessizce yanmaya devam ediyorum…




Artık içimde ne umut var ne de bekleyiş…
Sadece geçmeyen bir yorgunluk,
dinmeyen bir sızı var.
Ben artık kimseye kırılmıyorum bile,
çünkü kırılacak bir yanım kalmadı.
Ne varsa içimde, çoktan paramparça oldu…
toplamaya da gücüm yok.
Zarardayım…
Çünkü verdiğim değerin altında ezildim,
kendi kalbimin yükünü taşıyamaz oldum.
Ziyandayım…
Çünkü beni ben yapan ne varsa,
bir bir elimden alındı…
Sevgi sandığım şey,
meğer en büyük yanılgımmış…
Güven dediğim şey,
en derin düşüşümmüş…
Ben şimdi kimim biliyor musun?
Ne gidenin ardından koşan,
ne geleni bekleyen…
Sadece kendi sessizliğine gömülmüş biriyim.
Artık kimseye anlatmam içimi…
Çünkü en çok dinleyenler sustu,
en çok anlayanlar gitti.
Ve ben…
En çok “yanındayım” diyenlerin
yokluğunda büyüdüm.
Zarardayım…
Ama toparlanamam bu kez,
çünkü bu defa yara derin değil…
yara benim.
Ziyandayım…
Çünkü bu hikâyede kaybeden sadece kalbim değil…
benim bütünüm…
benim içim…
benim benliğim…