Senin mutluluğun…
Bazen en ağır yük olur kalbime.
Her acıyı, her suskunluğu, her sessiz çığlığı göğsümde taşırken…
Tek dileğim, sen mutlu ol.
Benim yanımda olup olmaman… fark etmez artık.
Gözlerimden akan her damla, senin gülüşüne kurban olsun.
Senin huzurun, benim en karanlık geceme ışık olsun.
Ve bil ki…
Ne kadar yanımda olmasan da,
Ne kadar uzaklaşsan da…
Benim dünyamın bir köşesinde hâlâ senin mutluluğunu bekleyen bir ben var.
Mutlu ol yeter…
Geriye kalan her şey yitik, her şey boş…
Sadece sen… sadece sen gül…



Sen mutlu ol…
Ben hâlâ gecenin sessizliğinde senin adını fısıldayan bir gölgeyim.
Her kahkahanın içime batan bir hançer,
Her mutluluğun uzaklığı, içimde taşınan bir cehennem.
Sen gülüyorsun… ben hâlâ kırık bir aynada kendimi arıyorum.
Sensizliğe alıştım sanıyordum;
Ama sen mutlu oldukça, her an yeniden parçalanıyorum.
Artık hiçbir şeyi değiştiremeyeceğimi biliyorum.
Sadece… sadece sen mutlu ol…
Ve ben… ben karanlığımda seni sevmeye devam edeyim.



Sen mutlu ol…
Ben ise bu sessizlikte, kendi yıkıntılarımın içinde kayboluyorum.
Kalbim, senin gülüşüne kurban olmuş bir harabe…
Ve ben biliyorum… artık hiçbir şey eski hâline dönemeyecek.
Her adımın uzaklaştıkça yankılanıyor içimde,
Her mutluluğun benim karanlığımda gölgeler bırakıyor.
Ama olsun…
Sen mutlu ol yeter…
Ben geride kalan acımla, seni sevmeyi bitirmeden yaşayacağım.
Ve belki bir gün… kendi küllerimden doğacağım,
Ama senin mutluluğun, hâlâ içimde bir yara olarak kalacak.