omuzlarım,
yeryüzünün sakladığı
bütün ağırlıkların
isimsiz mezarı

çağın çatlağında
saklambaç oynuyor hayallerim

yüreğim,
acıların toplandığı kavşak değil artık
kanayan bir evren

her darbesinde bir galaksi kırılırken,
ışığı bile kendine gecikiyor

yüzümde taşıdığım çizgiler
zaman değil,
yaşanmışlığın susmayan tanıkları

her biri bir hatırlayış,
her biri bastırılmış çığlık

ve avuçlarım...
toprağa değil,
kaderime sürtünmekten
nasır tutmuş yazgımın kanıtı

ah… ben…
kanadından vurulmuş serçe

bahçesinden erken koparılmış gül misali
tuzlu dalgalara bırakılmış solgun bakışlarım

girdabın ortasında
boşlukla sallanan
adı unutulmuş bir gölgeyim

ne eksildim kaybolacak kadar,
ne çoğaldım var olacak kadar

zamanın bile adını koyamadığı
bir aralığa sıkıştım

adım yok,
sesim yankıya ulaşmıyor,
kendi içimde bile misafirim

dünya,
zulmü alışkanlık gibi taşıyan kör bir dev

insanlar,
susmayı erdem sanan duvarlar

ve ben,
o sessizliğin ortasında
parçalanarak çoğalan yalnızlık…

unutulmak,
birinin seni hatırlamaması değil;
kendi varlığının senden vazgeçmesidir

ben şimdi,
adı konmamış bir karanlığın içinde
kendi gölgesine bile yetişemeyen,
kendi sesine geç kalan
sonsuz bir kırılışım…