alnım toprağa değdiğinde
yalnız eğilmedim
yerçekimi beni içeri çağırdı
kemiklerimden girip adımı söktü

güneş,
ensemde bir mahkeme kurar her gün
ışık dediğin şey
yakılmış bir hükmün sarı kalıntısıdır

ve ben,
her sabah kendi gölgemin suç ortağı olarak uyanırım

zaman;
duvara asılı bir saat gibi değil artık
kafatasımın içinde gezinen bir cellat
her tikte bir siniri keser,
her takta biraz daha kendimi duymamı engeller

terim akmaz;
erir içimdeki maden
damarlarımdan değil,
yanılmış fikirlerimin küllerinden süzülür

dizlerimdeki çamur,
toprağın değil,
düşüşlerimin fosilleşmiş alfabesi

ellerim…
yük taşımıyor artık
yük, ellerimin şeklini aldı
parmaklarımın ucunda
ağırlığın kendi sureti çoğalıyor

aklım kısrak değil,
kaçmayı unutan bir savaş esiri;
her düşünce
bir mermi çekirdeği gibi dönüyor beynimde,
ateşlenmemiş ama hep hazır

içimdeki sessizlik,
postallarla yürüyen bir tugay olmaktan öte
daha eski, daha karanlık,
rütbesiz bir ağırlık gibi çökmüş içime

bir annenin göğsünde
iki ayrı kıyamet saklıdır:
biri sütle yazılmış merhametin beyaz zamanı,
diğeri korkunun kara takvimi
hiç şaşmaz,
hep erken gelir

insan hangi anda çözülür
hangi bakışta kendine sırt çevirir

herkes aklını bir vitrin mankeni gibi sergilerken,
ruhlar arka depolarda çürür
etiketsiz, indirimsiz, unutulmuş

bilgi;
beyaz önlüğünü giymiş bir inkâr biçimi
elleri steril,
vicdanı mikropsuz bir boşluk

hakikat ise
kendi yüzüne bakamayanların aynasında kırık
her parçası başka bir yalanı yansıtır

kalp kırılmadan açılmaz hiçbir kapı
ama kırık dediğin şey
yalnızca içeri girenin değil,
içeride kalanın da kanıdır

ben aklımı yitirmedim...
onu parçalara bölüp
her birine başka bir yük verdim

şimdi her düşünce
kendi ağırlığını sırtlanmış bir mahkûm

ayaklarım toprağa basmıyor
toprak, adımlarımı ezberledi
her izim
geçmişin inkâr ettiği bir itiraftır

gece çöktüğünde
karanlık büyümez,
ışık yorulur sadece

rüyalarım değişir
ama korku hep aynı yüzü takar
çocukluğumdan kalma
yırtık bir maske

alışır insan,
karanlığın o sağır ve koyu ekmeğine;
çünkü açlık,
ışıktan daha ikna edicidir

tüfek kördür
asıl isabet düşüncededir
kurşun geçmez dediğin yer
çoğu zaman kendi yüreğindir

vuracaksan,
derine in...
çünkü yüzeyde açılan yaralar
yalnızca unutulmak için vardır

insan bir anda dağılmaz
önce yerini şaşırır
sonra kendini
geri kalan
sadece ağırlıktır

ve o ağırlıkta
şunu anlarsın:
akıl parçalanmaz
senden çıkar

çünkü insan
yıkılmaz aslında…

sadece
kendi içinde daha derin bir yere gömülür

ve orada...
artık kimseye değil,
yalnızca ağırlığına aittir