Elveda…
Benim olmayan bir gülüşün ardına saklanan bütün umutlara elveda.
Gözlerimde büyüttüğüm, kalbimde yer açtığım her güzel hayale elveda.
Seninle kurduğum yarınlar vardı…
Şimdi hepsi, içimde sessizce gömülmüş birer mezar gibi.
Ne sesleri var, ne de geri dönüşleri…
Mutluluklar senin olsun.
Ama bil ki ben, senden sonra mutluluğun neye benzediğini unuttum.
Gülmek artık yüzüme yakışmıyor,
Sevinç bana uğramıyor…
Bir zamanlar “biz” dediğim her şey,
Şimdi içimde ağır bir “hiç” oldu.
Sen giderken sadece beni değil,
İçimde yaşayan en güzel parçayı da götürdün.
Elveda…
Ben seni uğurlamıyorum aslında,
Ben kendimden vazgeçiyorum biraz daha.
Ve artık biliyorum…
Bazı vedalar vardır,
İnsan sadece birini değil,
Kendi mutluluğunu da sonsuza kadar kaybeder…



Elveda dedim ya…
Aslında en çok kendime ağır geldi bu söz.
Çünkü ben seni değil,
Sana inanan o saf kalbimi terk ediyorum şimdi.
Sen gittin…
Ama bende kalan, gidişinin ağırlığı oldu.
Omuzlarımda bir ömür taşıyacağım bir yük bıraktın,
Adı sen… acısı ben…
Mutluluklar senin olsun dedim,
Ama içimden geçen bambaşkaydı…
Çünkü ben seni mutlu etmek için kendimi yok ettim,
Sen ise beni yok sayarak mutlu olmayı seçtin.
Şimdi geceler daha uzun,
Sessizlik daha acımasız…
Her şey susuyor ama içimde bir şey durmadan bağırıyor:
“Bu son değildi böyle olmamalıydı…”
Ama oldu…
Hem de en acı haliyle oldu.
Ben seni sevmekten vazgeçemedim,
Ama seni hayatımda tutmaktan vazgeçmek zorunda kaldım.
İşte insanı parçalayan tam da bu…
Elveda…
Bir daha dönmeyeceğini bile bile,
Yine de bir umut kapıya bakıyorum.
Ve en acısı ne biliyor musun?
Senin yokluğuna alışırım belki…
Ama bana yaşattığın eksikliğe asla…