Sen affetsen…
ben affetmem.
Çünkü bazı yaralar vardır, kabuk tutar ama içi hâlâ kanar.
Senin “geçti” dediğin yerde, benim içimde hâlâ kıyamet kopar.
Sen bir özürle hafiflersin belki…
ama ben o özrün altında ezildiğim geceleri unutamam.
Sen affetmeyi huzur sanırsın,
ben ise unutmayı ihanet.
Çünkü ben her şeyi yaşadım…
her susuşunu, her yok sayışını, her eksik bırakışını.
Sen affetsen ne olur…
ben kalbimin mezarlığında gezip dururken,
hangi duayı okusam seni temizler?
Bazı insanlar affedilmez…
sadece içinden sökülüp atılır.
Ve ben…
seni affetmiyorum.


Ve ben…
seni affetmiyorum.
Çünkü senin yaptığın şey bir hata değildi,
bir kalbi yavaş yavaş öldürmekti.
Göz göre göre, bile isteye,
beni eksilte eksilte yok ettin.
Sen şimdi “geçmişte kaldı” dersin,
ama ben o geçmişte gömülü kaldım.
Sen yoluna devam ettin,
ben içimde bıraktığın enkazın altında nefes almaya çalışıyorum hâlâ.
Affetmek mi?
Ben kendimi bile zor toparlarken,
sana nasıl merhamet edeyim?
Bir insan, sevdiğine bunu yapmaz.
Yapıyorsa… adı aşk olmaz zaten.
Adı, alışkanlık olur…
adı, bencillik olur…
adı, kalp kırmayı normalleştirmiş bir vicdansızlık olur.
Sen affetsen…
dünya affetse…
ben affetmem.
Çünkü ben o gecelerde
kendime söz verdim:
Bir daha beni bu hale getiren hiç kimseye
kalbimde yer yok.
Ve sen…
o yerin en derininden silindin.


Ve sen…
o yerin en derininden silindin.
Artık adını bile içimden geçirirken
bir şey hissetmiyorum sanma…
hissediyorum, ama o eski sevgi değil.
İçimde kalan tek şey,
geç kalmış bir uyanışın soğukluğu.
Ben seni sevmekten vazgeçmedim aslında…
sen beni sevilmeye değmez biri gibi hissettirdiğin gün
içimdeki her şey sustu.
İnsan sevdiğinden vazgeçmez,
ama kırıldığı yerde kalmaz.
Sen bana “unut” dedin belki…
ben unutmadım.
Sadece artık hatırladıkça canım yanmıyor,
çünkü içimde sana dair ne varsa
yavaş yavaş küle döndü.
Bil ki bu bir öfke değil…
bu, içimde biten şeylerin sessizliği.
Çünkü en ağır vedalar bağırarak değil,
hiç konuşmadan olur.
Ve ben…
sana dair ne varsa susturdum içimde.
Artık ne bir sitemim var,
ne de geri dönecek bir yolum.
Sen affetsen de…
ben artık seni
hiç olmamış gibi yaşıyorum.