Kinler de süt karşısında erir
Dinlenen ırmak göremediğim kadar
Kurt seslerinden ürken çiçek de bulamam
Göğe susayan mahkumu anlatacak değilim
Şiir en orta yerde duruyor,
Sanat arz edilmez, halk şehvete müptela
Gardiyanlar, uyanık mızrağıyla şakalaşırken
Sofralar zindana küsmüş, babalar aç
Ölmesin denilen her mahkum ölecek
Ölsün istenenlere kimse karar veremez
Pero, ruhtan serpilen şefkatli kız
Öç saklanan koridorlara inince kalbiyle
Dedim, süt karşısında erir kinler
Çam ağacı kokulu elbise, antik bunalımlar
Şeytan, şaraplar dökülsün istedikçe
Değişir kadeh, yerini bırakır bedenlere
Köpükler kız kanı oluncaya dek işkence
İhtiras ve vicdan
Süt namusuyla çalkanan savaş çanağı
Mahkemelerde uysallaşan insan düşüncesi
İntikam olmaz, indirilen ayetler olmadıkça
Saçmalar,
Ebleh olan her kadın kölesi ayyaş
Süt ve şaraplar böyle yazılabilir
İmgeler sanatın kulu, öylesi tapınsın kaleme
Allah ile Tanrılar söylenmez çarpık tiksintiyle
Taşı kafaya atar gibi anlatılmaz rüzgâr
Ekmek bulamayan it ağızları uzaklaşıyor
Döl salyalı perest ve cahil masal piçleri de
Burası bir vadi değil, benim gökyüzüm
Damlaya damlaya göl olmuyor mumlar
Geberip giden her güneş gibi cehalet çok
Şair en orta yerde duruyor şimdi
Secdeleri kabul eden put değilim diyerek