SESSİZ HARFLER

​İçimde bin yıllık sevdalar, hiç sönmeyen o yangın;
Ben, dizelerin arasında gizlenen o sessiz gölgeyim.
Tozlu raflarda unutulmuş, hiç söylenmemiş bir kelime,
Ruhumun derininde dilsiz, soğuk bir nehirim.
​Vuslatın kıyısından geçip denize varamayan,
Sırtında yarım kalmış bir sevdanın bitmeyen sancısını taşıyanım.
Kadehe sığmayan, söze dökülmeyen bir boşluk,
Kendi zihnimde sürgün, hasretten örülü bir hikayeyim.
​Üzerimden sağanak gibi geçerken bütün sevdalar,
Aşklar birer kor; avuçlarımda birikir külleri.
Hüzünlü mevsime eklediğim bu son mısra ile,
Tamamlanıyor aşkın ve acının o sonsuz resmi.
​Biliyorum; her yokluğun ardında gizli bir varlık,
Her şiir, kavuşamamış iki ruhun en haklı yankısı.
Kalemim susuyor artık, bu sızı burada kalsın,
Son damlam, satırların arasında kuruyan gözyaşın olsun.
​Adım mısralara gömülsün, cismim o tozlu sayfalarda;
Ben bittim de...
Bu şiir, seninle sonsuza dek yaşasın.

​Alper KARAÇOBAN