Seni ilk gördüğümde gözlerine bakamamıştım…
Ama kalbim, benden önce tanımıştı seni.
Bir anlık bakışta sanki bütün ömrüm yön değiştirmişti,
içimde adını koyamadığım bir his usulca yer etmişti…
Hele o utangaç hallerimiz…
Göz göze gelince kaçırdığımız bakışlar,
uzaktan uzağa izlemelerimiz…
Kalabalıkta kaybolsak bile
birbirimizi hissettiğimiz o anlar…
Zaman geçtikçe anladım,
biz konuşmadan da birbirimizi anlatıyorduk.
Sessizliklerimiz bile doluydu,
içinde saklı kalan binlerce cümleyle…
Sen gülünce içim aydınlanıyordu,
sen bakınca dünya duruyordu sanki…
Ben sana yaklaşamadıkça
kalbim sana daha çok yaklaşıyordu.
Belki de en saf halimizdi o günler…
Ne oyun vardı, ne hesap, ne de korku…
Sadece tertemiz bir his,
iki yüreğin sessizce birbirine dokunuşu…
Şimdi dönüp bakınca anlıyorum…
Biz aslında o zaman başlamışız birbirimize,
hiç konuşmadan, hiç dokunmadan…
Sadece kalpten kalbe yürüyerek…
Ve bazı hikâyeler vardır…
ne kadar zaman geçerse geçsin,
ilk haliyle kalır insanın içinde.
Eksilmez, eskimez…
Sadece derinleşir.
Çünkü bazı sevmeler vardır…
ses etmez ama ömür boyu susmaz.


Bazı sevmeler vardır…
ses etmez ama ömür boyu susmaz.
İçinde büyür, kimse bilmez,
ama her geçen gün biraz daha kök salar insanın kalbine…
Bizimkisi de öyleydi işte…
Ne büyük sözler edildi, ne de cesur adımlar atıldı.
Ama bir bakışın ağırlığı,
bin cümleye bedeldi…
Hatırlıyor musun bilmem…
aynı yerde durup farklı yönlere bakıyormuş gibi yapardık,
ama aslında hep birbirimizi izlerdik.
Kalbimiz aynı ritimde atarken,
biz susmayı seçerdik…
Belki korktuk,
belki zaman doğru değildi,
belki de o duygunun güzelliğini bozmak istemedik…
Çünkü bazı şeyler dokunulunca kırılır,
biz dokunmadan sevdik birbirimizi…
İçimde hep yarım kalmış bir cümle gibi duruyorsun şimdi,
ne tamamlanabiliyorsun ne de silinebiliyorsun…
Ama en garibi ne biliyor musun?
Eksik haliyle bile en çok sen varsın içimde…
Zaman geçti, yollar değişti belki…
ama o ilk an var ya,
hani kalbimin sana “işte bu” dediği an…
işte o an hâlâ capcanlı bende.
Çünkü bazı başlangıçlar vardır…
sonu olmasa bile,
insanın ömrüne iz bırakır.
Ve bazı insanlar…
geçip gitmez,
sadece kalbin en derin yerinde
sessizce yaşamaya devam eder…