Bir zamanlar sensiz bir hayat düşünmek bile içimi ürpertirdi.
Sanki dünya seninle dönüyor, nefesim bile adını taşıyordu.
Ama insanın kalbi, en ağır yaraya bile alışmayı öğreniyormuş.
Sensiz sabahlara uyanacağım…
Sesini duymadan geçen günlere alışacağım…
Adını içimde susturmayı öğreneceğim.
Kolay olmayacak, biliyorum.
Çünkü sen sadece giden biri değilsin,
benim en güzel inandığım yalandın.
Ama yine de yaşayacağım…
Gözlerimdeki o eski ışık sönmüş olsa da,
kalbimde bıraktığın boşluk hiç dolmasa da yaşayacağım.
Belki bir gün gerçekten alışırım sensizliğe…
Ama şunu bil;
alışmak sevmekten vazgeçmek değildir.
Sadece insanın acısıyla barışmayı öğrenmesidir.
İstersen bu söz için kısa başlıklar da yazabilirim. Çok daha damar ve ağır versiyonunu da hazırlayabilirim.



Ve bir gün gerçekten sensizliğe alışacağım.
Adın içimde bir sızı gibi kalsa da,
yokluğunla yaşamayı öğreneceğim.
Sokaklardan geçeceğim…
Bir zamanlar elini tuttuğum o yollardan.
Hiçbir şey olmamış gibi yürümeyi öğreneceğim.
Ama içimde bir yer,
hep o yarım kalan hikâyeyi fısıldayacak.
Gülmeyi de öğreneceğim belki…
Ama kimse bilmeyecek o gülüşlerin ardında
ne kadar kırık bir kalp taşıdığımı.
Çünkü bazı insanlar gider,
ama onların bıraktığı iz hiçbir zaman gitmez.
Sen de öyle olacaksın…
Bir zamanlar kalbimde ev olan,
şimdi sadece sessiz bir hatıra.
Sensiz de yaşayacağım, evet…
Ama bil ki;
insan bazen yaşamaya devam eder,
sadece sevdiği kişi artık yanında olmadığı için değil…
ona verdiği sevgi hâlâ içinde olduğu için.
Ve bir gün adını anmayacağım belki…
Ama kalbimin en derin yerinde
seni sevmiş olmanın acısı
hep yaşayacak.