Yazma
Gülmek benim neyime…
Ben en son ne zaman içten güldüm, hatırlamıyorum bile. Dudaklarımın kıyısına değen o sahte tebessümler var ya… işte onlar sadece insanlara “iyiyim” yalanını anlatmak için. Oysa içimde susturamadığım bir fırtına var. Ne zaman biraz gülmeye kalksam, içimden bir ses çıkıp “senin neyin eksik ki güleceksin?” diye soruyor.
Gülmek benim neyime…
Benim payıma düşen hep susmak oldu. İçimde büyüttüğüm acılarla konuşmak, geceleri yastığa sessizce dökülen gözyaşlarıyla dertleşmek… Herkes kahkahalara karışırken ben kendi içimde dağıldım.
Bir zamanlar ben de gülerdim. Hem de öyle içten, öyle hesapsız… Ama hayat en çok gülen yerimden kırdı beni. Şimdi güldüğümde bile içim kanıyor. Çünkü bilirim; benim gülüşümün altında koca bir eksiklik, koca bir yokluk yatıyor.
Gülmek benim neyime…
Benim yüzümdeki her tebessüm, aslında saklanan bir çığlık. Kimse duymasın diye susturduğum, kimse görmesin diye içime gömdüğüm bir acı.
Artık anladım…
Bazı insanlar gülmek için değil, acıyı taşımak için yaşıyor bu hayatta. Ve ben… o insanlardan biriyim.


Ben artık gülmeyi unutanlardanım. İçimde öyle derin bir boşluk var ki, ne kahkaha doldurabiliyor ne de zaman iyileştirebiliyor. İnsan bazen aynaya bakıp kendi yüzüne bile yabancılaşıyor ya… ben o yabancılığın ta kendisiyim şimdi.
Gülmek benim neyime…
Ben sevdiklerimi toprağa emanet etmişim, hayallerimi yarım bırakmışım, içimdeki sesi bile susturmuşum… Hangi yüzle güleyim? Hangi kalple katılayım insanların mutluluğuna?
Bir yanım hâlâ bekliyor…
Belki bir gün her şey düzelir diye, belki bir gün içimdeki yangın diner diye… Ama diğer yanım çok iyi biliyor; bazı acılar geçmez, sadece insanı sessizleştirir.
Gülmek benim neyime…
Ben geceleri sabaha kadar suskunlukla konuşan, kalabalıkların içinde bile yalnız kalan biriyim. Herkes gülerken içimden bir şey kopuyor sanki. Çünkü ben neyi kaybettiğimi biliyorum… ve o kaybın yerini hiçbir şey dolduramıyor.
Artık öyle bir hale geldim ki…
Gülüşler bana ağır geliyor. Sanki her tebessüm, kalbime batan ince bir sızı gibi. Çünkü ben gülmeyi değil, dayanmayı öğrendim bu hayatta.
Ve kimse bilmez…
Ben en çok, gülebilme ihtimalimi kaybettiğim gün yıkıldım aslında.