Elimde bir defter…
Sayfalarını karıştırınca
Yazdığım bütün şiirlerimin
Yarım kaldığını gördüm.
Tıpkı hayatım boyunca
yarım kalan ben gibi…

Çocukluğum yarım kaldı,
gençliğim yarım kaldı,
hayallerim yarım kaldı.
Doya doya oynayamadığım
bir çocukluğum vardı.
Sadece bir oyuncağım vardı...
Onunla uyur, onunla uyanırdım.

Bez bir bebekti,
Elbiseleri yamalıydı;
annem tamir etmişti onu.
Eskiydi belki ama benimdi.

Evin içinde dağılan oyuncaklarım yoktu ki
Annem topla desin.
Salonda ortasında unuttuğumda
annem alır,
yatağımın üstüne koyardı sessizce.

Sokakta koşup oynarken
hep dizlerimi kanatırdım.
Geçmeyince,
annem geçer derdi.
Geçerdi de..

Anlatacak çok şey yoktu
ama çocukluğumdan kalan
bir kucak hatıra vardı.

Babam beni kucağına alır,
Annem diye severdi her gün.
Eve ekmek alırken
bana da çikolata alır,
annem kızmasın diye
cebine koyup saklardı.

Annesiz büyüyen babam
beni annesi gibi severdi.
Annem derdi bana…
Oysa ben kızıydım.
Ne demek olduğunu
O zamanlar aklım ermezdi.

Gençliğim de yarım kaldı.
Dizlerime kadar uzattığım saçlarımı tararken,
kurduğum hayaller vardı.
Sokağa bakan pencereden
geceleri gökyüzündeki yıldızlar kadar
uzaktı hayallerim.

Kapı eşiğinden dışarı çıkmak isterken
abimin Dur, çıkamazsın
diye yankılanan sesi
hep kulağımdaydı.

Sokakta özgürce yürümek isterken
yarım kalan gençliğim…
Kaçmak istedim uzaklara,
dört duvar arasında
yarım kalan hayallerimin peşinden.

Uzak şehirler çağırdı beni.
Valizim hazırlanıp
benden önce gitmişti sanki;
ama kalbim…
Kalbim kalmıştı.
Valize sığmayan
hayallerim yarım kaldı belki,
ama ben düş kurmayı hiç bırakmadım.

Kalbim kırık belki
ama sevmekten asla vazgeçmedim.
Hâlâ gökyüzüne bakıyorum.
Güneş bir gün
benim için de doğacak,
biliyorum.

Bu şiir de
yarım kalsın…
Tıpkı benim gibi...
Tıpkı diğer şiirlerim gibi.