Kadının Adı


Başlangıçta bir dua vardı,
Toprağın kalbine düşen ilk nefes gibi…
O duanın içinde bir kadın saklıydı,
Adı henüz konmamış bir merhamet gibi.

Gökyüzü ilk yıldızını yakarken
Bir annenin kalbi atıyordu yeryüzünde.
Çünkü hayat dediğin şey,
Bir kadının sabrından doğar önce.

Toprağı avuçlayan eller vardır
Ve o eller ekmek yapar, yuva kurar.
Bir kadın dokundu mu hayata,
Çorak çöller bile bahara uyanır.

Bir kadın vardır;
Sessiz görünür ama dağlar kadar güçlüdür.
Gözyaşı düşer kirpiğinden
Ama o gözyaşı bile toprağı diriltir.

Onun kalbinde bin yıllık bir tarih yatar:
Bir yanı Havva’nın sabrı,
Bir yanı Meryem’in duası,
Bir yanı Hatice’nin sadakati.

Bazen bir savaşın ortasında
Adı yankılanır rüzgârla:
Bir bakarsın Nene Hatun olur,
Bir bakarsın kalemiyle bir millet uyandıran
Bir Halide Edip.

Kadın yalnızca bir beden değildir,
O bir yuvanın nabzıdır.
Bir çocuğun ilk kelimesi,
Bir adamın en derin duasıdır.

Dünya döner, çağlar değişir,
İmparatorluklar yıkılır, şehirler susar.
Ama bir kadının yüreğinde yanan sevgi
Asla sönmez, asla yorulmaz.

O yürür;
Bir elinde sabır,
Bir elinde umut taşır.
Kimse bilmez
Kaç karanlık geceyi
Sessizce sabaha çevirdiğini.

Kadın;
Bazen bir annenin duasıdır,
Bazen bir kızın hayalidir,
Bazen bir sevgilinin kalbidir.

Ve bil ki dünya dediğin şey
Bir kadının omuzlarında büyür.
Çünkü kadın;
Yalnız doğurmaz çocukları,
Doğurur yarınları.

Bir gün tarih susacak,
Kitaplar kapanacak,
Ama insanlık şunu fısıldayacak:
Bir medeniyetin kalbi sorulursa
Cevabı tek kelimedir:

Kadın.