Elveda…
Adını söylemeden boğazımda düğümlenen son cümle.
Bir zamanlar kalbime bahar olan sesin,
Şimdi içimde kopan en büyük fırtına.
Elveda…
Gidişin bir kapı kapanışı değil,
Sanki içimde bir ömürlük karanlık.
Sen giderken sadece sen gitmedin,
Ben de biraz eksildim hayattan.
Bir zamanlar gülüşüne sığdırdığım umutlar,
Şimdi sessiz bir mezar gibi içimde.
Ne geri dönen var,
Ne de beni eskisi gibi güldüren bir sebep.
Elveda…
Bazen bir kelime,
Bir insanın bütün ömrünü yakar.
Sen bir veda bıraktın bana,
Ben ise ömrümün geri kalanını.
Ve bil ki…
Bir gün gerçekten gittiğimde bu dünyadan,
Arkamda bıraktığım en ağır şey
Sana diyemediğim son söz olacak:
Elveda… ama içimde hâlâ senin acınla.



Elveda…
Söylemesi kolay sandım bir zamanlar,
Oysa her harfi kalbime batan bir bıçakmış.
Dudaklarımdan çıktı ama
Ruhumdan çıkmadı bu veda.
Bir zamanlar gözlerimde ışık olan sen,
Şimdi gecelerimin en karanlık yerindesin.
Ne uyku geliyor artık,
Ne de sabahların bir anlamı var.
Elveda…
Belki sen çoktan unuttun,
Belki de benim adım bile geçmiyordur aklından.
Ama bil ki ben hâlâ
Bir hatıranın enkazında yaşıyorum.
Kalbimde yarım kalmış cümleler,
Dilime gelmeyen çığlıklar var.
İnsan bazen konuşamaz,
Çünkü en ağır acılar sessiz yaşanır.
Ve bir gün
Yollarımız tamamen silindiğinde birbirinden,
Ben yine aynı yerde kalacağım:
Sana söylediğim o son kelimenin içinde.
Elveda…
Çünkü bazı vedalar bitiş değil,
Ömür boyu süren bir yaradır.