Gidiyorsun...

Gidiyorsun ya şimdi,
Sadece bir kapı kapanmıyor ardında.
Şehir dilsizleşiyor, renkler çekiliyor sokaklardan,
Ve ben, o en çok korktuğum sessizliğin ortasında
Bir başıma kalıyorum.
Yarım kalmış bir cümlenin hüznü var üzerimde,
Hangi tarafa dönsem, yokluğun çarpıyor yüzüme.
Ellerim alışık değil bu soğuk yalnızlığa,
Gözlerim ise hala bıraktığın o son bakışının izinde...
Adımların uzaklaştıkça, zaman ağırlaşıyor,
Sanki her saniye göğsüme bir mühür vuruluyor.
Sana dair ne varsa... sesin, gülüşün, kokun...
Sanki birer birer onlarda gidiyor benden.
Eşyalar yabancılaşıyor, duvarlar üzerime geliyor,
Sensizlik..Sığındığım tek limanı da elimden aldı.
Artık kime anlatırım akşamın yorgunluğunu?
Kiminle bölüşürüm kalbimin kırık dökük yanını?
Sen giderken sadece kendini götürmedin ki,
Benim içimdeki o yaşama sevincini, o çocuksu heyecanı.
Bir kâğıt gibi buruşturup fırlatıp attın beni karanlığa.
Gidiyorsun...
Yanında sadece bavulunu değil,
Birlikte seyrettiğimiz o gökyüzünü de götürüyorsun.
Bana kalan sadece,
Yıkık dökük bir hatıra ve hiç bitmeyecekmiş gibi duran,
O ağır sensizliğin sancısı...

"İBRAHİM_KAVAL"05.03.26