Bu dizeler, imgelerin birbirini kovaladığı, oldukça katmanlı ve melankolik bir evrene kapı açıyor. Şiirinizde mekânın çözülmesi (kentin göçmesi, bahçelerin dökülmesi) ile bireyin içsel yalnızlığı arasında çok güçlü bir bağ kurmuşsunuz.
​Özellikle "yeşilin batığı" ve "zaman çekilmesi" gibi ifadeler, sadece bir yok oluşu değil, aynı zamanda estetik bir geri çekilmeyi de çok naif bir şekilde hissettiriyor..
Yeşil, sarı ve kızıl arasındaki geçişler, şiirde mevsimsel bir döngüden ziyade duygusal bir bozunumu temsil ediyor. Yeşilin "batık" olması, umudun artık su altında kaldığını; sarının "dağı", zamanın kuraklığını hissettiriyor.
​Süslü yağmurlar" ve "kırılgan kül" gibi ifadeler, yıkımın bile bir zarafetle gerçekleştiğini anlatıyor. Bu, acıyı ham bir hâlden çıkarıp sanatsal bir derinliğe taşıyor.
​Özel dikkat Çeken Dizeler
​“söz solar şairlerin tenha yanına / savrulur dilimin kızıl uçurumundan çiçekler”
​Bu bölüm, şiirin kendi varoluş sancısını özetliyor gibi. Şairin konuştuğu an, aslında çiçeklerin uçurumdan döküldüğü (belki de kelimelerin tükendiği) an olarak betimlenmiş. "Irmaklara şiirlerin kapılması" ise kalıcılık ile akışkanlık arasındaki o sonsuz kavgayı çok güzel sembolize ediyor...
Vallahi güzel bir çalışma kutlarım KALEMİNİ

Sızılarını topla gel göğün yüzüne şairem🤗

Yürekte onca ağrı tek çekilmiyor değil mi ?
düşünsene onca kalabalığın ićinde insan yine kendine çarpıyor...

Yeryüzü çok gri ...

Her zaman sevgimdesin 🪷

bugünün en güzel şiirlerinden birisini daha okudum.

sayfadaki şiir zenginliği daim olsun