Kalabalığın ortasında
bir tek seni gördüm.
Müzik yükselirken
kalbim ritmini değiştirdi.
Işıklar üstümüze düştü,
zaman geri saymayı bıraktı.
Bir bakışın yetti bana,
gece adımı unuttu.
Elini tuttum,
dünya sustu bir an.
Ne geçmiş vardı artık,
ne yarın.
Sadece sen,
sadece ben,
ve aramızda
durmadan atan bir an.
Belki sabah olacak,
belki yollar ayrılacak…
Ama bu gece
hiç bitmeyecek gibi yaşanacak.
Çünkü bazı anlar
bir ömre bedel.
Ve bazı insanlar
tesadüf değil.
Sen bana bakarken
içimde sakladığım bütün korkular
yerini cesarete bıraktı.
Sanki kalbim
ilk defa doğru kişiyi bulmuş gibi
daha net, daha kararlı attı.
Omzuma düşen saçların
bir şarkının en güzel yeri gibiydi.
O an anladım;
insan bazen yıllarca arar da
bir saniyede bulur.
Teninin sıcaklığı
gecenin serinliğini unutturdu bana.
Parmakların parmaklarımdayken
dünya küçüldü,
şehir uzaklaştı,
insanlar silindi.
Sanki evren
biz yan yana duralım diye
bir anlığına hizaya girdi.
Gözlerinde kaybolmak
korkutmadı beni.
Çünkü o kayboluş
bir yok oluş değil,
bir var oluştu.
Adımı fısıldadığında
sesin kalbime değdi.
Ve ben o an
aşkın bir kelime değil,
bir titreşim olduğunu öğrendim.
Belki sabah gerçekten gelecek.
Belki kalabalık yine aramıza girecek.
Belki hayat
bizi başka yönlere savuracak.
Ama şunu biliyorum:
Bu gece
zamanın içinden koparılmış bir mucize gibi
hep bizimle kalacak.
Çünkü seninle yan yana durmak
bir duruş değil,
bir ait oluştu.
Ve ben
ilk defa birine bakarken
“kal” demeyi değil,
“iyi ki” demeyi öğrendim.
Eğer yarın yollar ayrılsa bile
bu geceyi kimse silemez.
Çünkü bazı geceler
bitmez…
Sadece kalbin içinde
sonsuzluğa yerleşir.
Ve sen…
o sonsuzluğun
en güzel yerisin.