“Bu kaderimin bir oyunu…”
Bu kaderimin bir oyunuysa eğer,
fazla acımasız bir senaryo yazılmış bana.
Sevdiğim yerden sınandım,
güvendiğim ellerden düştüm.
Her perde kapandığında biraz daha eksildim,
ama kimse alkışlamadı yıkılışımı.
Bu kaderimin bir oyunuysa,
neden en ağır roller hep bana verildi?
Susmak, beklemek, affetmek…
Ve sonunda yine yalnız kalmak.
Kalbim sahnede defalarca can verdi,
ama perde hiç kapanmadı.
Ben iyi niyetimi replik sandım,
meğer herkes rolünü ezberlemiş.
Ben gerçek hissettim,
onlar sadece oynadı.
Gözyaşlarım dekor oldu bu oyunda,
acıysa hep bana düşen sahneydi.
Evet, bu kaderimin bir oyunu…
Ama bilsin herkes:
Bu hikâyenin sonunda
oyunu bozan ben olacağım.
Çünkü insan, kırıldığı yerden
artık figüran olmaz.


“Bu kaderimin bir oyunu…”
Bu kaderimin bir oyunuysa eğer,
fazla acımasız bir senaryo yazılmış bana.
Sevdiğim yerden sınandım,
güvendiğim ellerden düştüm.
Her perde kapandığında biraz daha eksildim,
ama kimse alkışlamadı yıkılışımı.
Bu kaderimin bir oyunuysa,
neden en ağır roller hep bana verildi?
Susmak, beklemek, affetmek…
Ve sonunda yine yalnız kalmak.
Kalbim sahnede defalarca can verdi,
ama perde hiç kapanmadı.
Ben iyi niyetimi replik sandım,
meğer herkes rolünü ezberlemiş.
Ben gerçek hissettim,
onlar sadece oynadı.
Gözyaşlarım dekor oldu bu oyunda,
acıysa hep bana düşen sahneydi.
Evet, bu kaderimin bir oyunu…
Ama bilsin herkes:
Bu hikâyenin sonunda
oyunu bozan ben olacağım.
Çünkü insan, kırıldığı yerden
artık figüran olmaz.




Bu kaderimin bir oyunuysa…
Ben artık ağlayan karakter değilim.
Aynı sahnede defalarca yıkılmam,
aynı acıyı yeniden ezberlemem.
Perdeyi kapatıyorum.
Çünkü bazı hikâyeler bitmezse,
insan kendini kaybeder.
Ben kaybetmeyi değil,
kendimi seçiyorum.
Ve bilinsin:
Kader oyun kurar,
ama son hamleyi
her zaman insan yapar.