Yıkılma sakın der şair
Yıkılma sevgilim.
Bu ölümümden ,sağ kalan ruhumun dediği de buydu.
Aşk ; hayatın ,kavganın ta kendisiydi başlarken
Hayata karşı savaşta hangi aşk ölümsüzdü

Ayak bileklerimde bir devrim belası tembelliği
Ne yol oluyorum sana ne revan
Sahipsiz acılarımı betimleyecek
Gücüm yok ,etnik bir sözcükle sınırlayacak
İkrar ediyorum,fısıltıyla ama yeminle
Nefesindi göğsümü sahraya çeviren
Nefesindi nefesimi Kalu beladan bu yana ezber eden

Ah! Zehr i mar nefesin öldürecek bizi
Kanım ab ı hayattır ayrılırken,
Çek ruhumu ağzımdan, hala titriyor gidişin
Ve zaman ağırlaşıyor bir akrebin yüzünde
Gözlerin düşünce şiire tufan kopuyor
nuh a inat kaçıyorum güvercininden

Cennetten kovulan kimdi sesi yüzünden
Yine de unutulmak bir kehanetti her zaman
gecenin kolları boynumda
Sur sonrası yalnızlığım.
-O da yalnızdı mağarasında -
Ki sen bahşettin yeryüzüne göğsünden yağarken.
İhtişamlı bir yok oluştu sessizliğim

İçimdeki gülü kim susturdu
Yakuba umut ne ileydi
Taş fırlatan çocukların kalbi yaralı değil miydi
Onları kim iyileştirdi?
Kalbim hüznünün kulübesi iken
Bana şimdi umut, bana kendimi unutturacak bir ilham
Bana sol omzuma bir el Allahım.

Allahım, bir şiirden nasıl düşülür
Yar’a’lan-dım.
Sözcüklerimi yontuyorum titreyen parmaklarımla
Okuduğum şiirler kadar cesurum
Yazdığım cümleler kadar saklı gülümseyişim.

Unutmanın içinde kaybolmak için
Anmıyorum zamanın -mişli senliliğini
Oysa kaç kere bağırdım sözlerine,duymadın.
Ellerime tuzaklar kurdum, uzaktı.
baktım gözlerimle geçmişe,
Boynundan çekip çıkarmak için şimdinin cehenneminden,kaçtın.


Ruhun ruhumdan düşünce kara
Kar bile milyon parça
Paramparçam
Susma
Sustukça benziyorsun yalnızlığıma.