Güneş bugün doğmayacak…
Bugün sabah olmadı.
Işık, yolunu kaybetti sanki.
Gökyüzü kararını vermiş gibi;
suskun, gri ve ağır…
Güneş bugün doğmayacak,
çünkü içimde bir gece var
ne sabah tanıyor
ne umut.
Uyandım ama hayata değil,
kırgınlıklarıma.
Biriktirdiğim tüm cümleler
boğazımda düğüm,
dilimde sessizlik oldu.
Güneş bugün doğmayacak…
Doğsa neye yarar?
Isıtamadığı bir yüreğe
ışık düşse ne değişir?
Bazı günler vardır;
zaman ilerler ama insan yerinde sayar.
Nefes alırsın ama yaşamazsın.
İşte bugün o gün.
Güneş bugün doğmayacak.
Belki yarın…
Ama bugün, karanlık
benden önce uyandı.

Karanlık erken çöktü yüreğime,
akşam olmadan geceye teslim oldum.
Saatler ilerliyor ama ben aynı yerdeyim;
bir anın içinde, kırık bir hatıranın tam ortasında.
Güneş bugün doğmayacak…
Çünkü umut, adımı unuttu.
Beklemek yordu beni,
inanmak ağır geldi artık.
Herkes kendi yoluna bakıyor,
kimse dönüp ardına bakmıyor.
Ben ise hâlâ aynı soruda takılıyım:
“Nerede kaybettik biz?”
Sustum…
Çünkü anlatınca eksilmiyor acı.
Anlatınca geçmiyor.
Bazı yaralar konuşuldukça değil,
susuldukça kanıyor.
Güneş bugün doğmayacak.
Bu şehir uyanacak belki,
insanlar gülüp geçecek yanımdan.
Ama benim içimde
bir gün daha başlamadan bitti.
Ve ben…
Bir gecenin içinde
adını sayıklayan bir yürekle
sabahı beklemeden
karanlığa razı oldum.

Karanlığa alışmak dedikleri bu mu?
Işığı aramaktan vazgeçmek,
“Belki de hiç yoktu” demek mi umut için?
İnsan en çok kendinden yoruluyor meğer.
Güneş bugün doğmayacak…
Çünkü bazı sabahlar,
dua bile sessiz edilir.
Dilekler tutulmaz,
çünkü tutulsa da kırılır.
Yol uzun, yük ağır,
omuzlarımda taşıdığım sadece anılar değil.
Söylenememiş cümleler,
yarım kalmış vedalar,
“Keşke”lerle dolu geceler var sırtımda.
Kimse görmüyor bu yorgunluğu.
Gülüşlerimi gerçek sanıyorlar.
Oysa ben,
ayakta kalmayı güçlü olmak zannedenlerdenim,
yıkılmayı kendine yasaklayanlardan…
Güneş bugün doğmayacak.
Belki de doğmaması gerekiyordur.
Bazı karanlıklar vardır;
insanı yakmaz,
ama insanı kendine bırakır.
Ve ben bugün,
kendimle baş başa kalmanın ağırlığında,
bir gün daha eksilerek
hayata “varım” demeye çalışıyorum.