Eşiğine düştüm düşeli,
Ey tozlu han,
Heybesinde dert tüten bir buhur,
Kandili isli, tavanı göçük bir ömür...
Kızıl yol boyunca
nice kahır, nice gam.
Salt cefa,
mahza kederden, elemden
ibaret...
​



Sükût bir mahşersin,
Dertli bir kilim gibi dokunmuş hayatın.
"Gözlerine gurbet düşen ağlatısı,"
Asılı kalmış bir feryat gibi sızlar gecen.
Bozkırda yankılanır her saat,
"Uzat ellerini bir ortanca açsın."
​


Bana sunmadın bir damla serinlik,
Nazar kıldım bu yeşil sofraya.
Zihnim ruhun kuyusunda,
Dört yanım ısırgan,
bu sarmaşık tenin farkına varalı.
​


İzin ver de bir çam gibi
toprağın bağrından açıp kollarımı
Yâr nefesiyle hemhâl olayım,
Dünyadaki sürgün bitsin
Yağmur temizlesin
her izimi.
​


Ey mahzun gül
dökülünce bir hazan raşesiyle
bırakıp kendini Lethe kıyısına
hangi meyil ile
bir huma oldu bu hâl.
​


Büyüklüğe ulaşan yaprak,
Bir ilmek çözüldü vuslatı duyalı,
Aşk rüzgârı ruhuma üfürür,
Sonsuzdan kopmuş bir gövde dalı.
​


Bir sır gibi döküldü:
Uyandı kökümde bir asmalı çağrı,
Mekânsızlık mülkü liman,
Döküldü dildeki son hece,
Bütün yollar tek bir yöne eğilecek:
Süzülüp Semâ ile özüme ermek.
​


Lâl olsun dilim,
Bir nokta olup yürü hiçliğe
Karışıp ummanla...
Hiçliklerden anla
Sırrın ayan olduğu anı



....