Sevmek yetmez mi bazen?
Ne hesap sormak,
ne sorgulamak,
ne de yaraları daha fazla kanatmak…
Sevmek yetmez mi;
gitmemek için bir sebep,
kalmak için bir cesaret,
susup yine de vazgeçmemek için bir yürek?
İnsan sevince,
her şey tamam sanıyor.
Oysa sevgi tek başına duruyor bazen,
yanında anlayış yoksa,
emek yoksa,
sadakat yoksa…
Sevmek yetmez mi diye soran kalp,
aslında şunu demek istiyor:
“Ben elimden geleni yaptım,
daha fazlasını da sen yap.”
Ama bil…
Sevmek yetmez.
Sevgi, tutulmayan sözlerin,
yarım kalan cümlelerin,
kırılan güvenin altında
ezilip kalıyorsa…
O zaman sevmek,
yalnızca can acıtır.
Ve insan en çok da
“Sevmek yetmez mi?” diye sorarken yorulur…
Çünkü sevmek,
her şeye katlanmak sanıldı.
Susmak, beklemek, anlamaya çalışmak,
hep sevginin borcu gibi görüldü.
Oysa sevgi;
tek başına taşınacak bir yük değildir.
İki yürek ister,
iki omuz ister,
aynı yönde yürümeyi ister.
Sevmek yetmez,
eğer biri giderken diğeri hâlâ bekliyorsa.
Biri vazgeçmişken
diğeri hâlâ umut biriktiriyorsa…
Ve bir gün insan anlar:
Sevgi, sadece hissetmek değil,
kalabilmekti.
Tutabilmekti.
Yarım bırakmamaktı.
Sevmek yetmez…
Ama sevgiyle birlikte
emek, sadakat ve cesaret varsa
işte o zaman
bir ömür eder.

Belki de en acı gerçek şudur:
Sevmek yetmez…
çünkü sevgi, tek başına ayakta kalamaz.
Beslenmezse solar,
sahip çıkılmazsa yorulur,
karşılık bulmazsa susar.
Sevgi;
gel demeyi bilen bir dil,
kal demeyi beceren bir yürek ister.
Aksi halde,
en çok seven değil
en çok dayanan kaybeder.

Artık sorulmuyor o soru…
“Sevmek yetmez mi?”
Çünkü insan öğreniyor:
Sevgi,
sahip çıkılmadığında eksilir,
emek verilmediğinde tükenir,
karşılık bulmadığında
insanı kendinden vazgeçirir.
Sevmek yetmez…
Ama sevgiyle birlikte
kalmak, mücadele etmek
ve birbirini yarım bırakmamak varsa,
işte o zaman
sevgi değil,
hayat olur.

İnsan en sonunda susar…
Sorular biter, beklentiler tükenir.
“Sevmek yetmez mi?” demeyi de bırakır.
Çünkü anlar ki;
sevmek, tek başına yetmediğinde
insanı eksiltir.
Ve insan,
kendini tükettiği bir sevgide
daha fazla kalamaz.