“Benim bir hayalim, bir de umudum vardı…
Hepsini yok ettiler.”
Benim bir hayalim vardı;
geceleri sabaha bağlayan, içimi ısıtan,
“belki” diye değil “olacak” diye inandığım…
Kimseye yük olmayan, kimseye zarar vermeyen,
sadece tutunacak bir dal kadar masum bir hayaldi.
Bir de umudum vardı.
İnsanın düştüğü yerden kalkmasını sağlayan,
nefesini kesen acılara rağmen
“dayan” diyen sessiz bir güçtü o.
Her şeye rağmen kalbimi hayata bağlayan
son ipim, son ışığımdı.
Ama onlar geldi…
Ne hayalin kutsallığını bildiler
ne umudun ne kadar kırılgan olduğunu.
Bir bakışla, bir sözle, bir vefasızlıkla
yılların birikimini yerle bir ettiler.
Kırarken durmadılar,
can yakarken arkalarına bile bakmadılar.
En acısı ne biliyor musun?
Bir düşman yapmadı bunu.
Yabancı değildi.
Güvendiğim, inandığım,
“benden” sandıklarımdı.
Hayalimi benden aldılar,
umudumu gözlerimin önünde boğdular.
Şimdi içimde
ne eski bir heves kaldı
ne de yarına dair cesur bir beklenti.
Sadece derin bir sessizlik…
Ve o sessizlikte yankılanan tek cümle:
Benim bir hayalim, bir de umudum vardı…
Hepsini yok ettiler.
Ama bilsinler;
bir insanın hayalini yok edebilirsiniz
ama küllerin içinden yeniden doğacak gücü
asla tamamen öldüremezsiniz.
Ben susuyorsam,
bu bittiğimden değil…
yaralarımı sessizce sardığımdandır.



Çünkü bazı yıkımlar gürültüyle olmaz.
Bağırmaz, çağırmaz.
İçten içe çöker insan.
Herkes ayakta sanır seni
ama sen çoktan dizlerinin üzerine yığılmışsındır.
Ben hayal kurarken
onlar hesap yaptı.
Ben inanırken
onlar vazgeçmeyi çoktan öğrenmişti.
Ben “birlikte” derken
onlar yalnız bırakmanın provasını yapıyordu.
Umudum öyle büyüktü ki;
kırılırken bile
“belki düzelir” dedim.
Her defasında kendimden eksilttim
ama yine de vazgeçmedim.
Ta ki anladığım ana kadar…
Bazı insanlar düzelmez,
sadece seni tüketir.
Ve insan bir noktada şunu fark eder:
Yok edilen şey hayal değildir aslında,
umuttur.
Çünkü umut giderse
insanın içindeki çocuk da susar.
Gülüşler azalır,
gözler eskisi gibi bakmaz,
kalp kendini korumaya alır.
Şimdi içimde
yarım kalmış cümleler var.
Söylenememiş “keşke”ler,
yutulmuş çığlıklar,
gecelere sığmayan bir ağırlık…
Ve kimsenin bilmediği
derin bir yorgunluk.
Ama şunu da öğrendim:
Her yok ediliş
bir uyanıştır aynı zamanda.
Kim olduğumu,
kime fazla değer verdiğimi,
kimin bunu hak etmediğini
acıyla da olsa öğretti bana.
Artık hayal kurarken korkuyorum belki…
Umut ederken temkinliyim.
Ama tamamen vazgeçmiş değilim.
Sadece eskisi gibi saf değilim.
Ve bu, onların bana bıraktığı
en ağır miras.