“Ben de unuturum.”
Ama sandığın gibi olmaz bu unutmak…
Bir gecede silinmez, bir cümleyle bitmez.
Unutmak dediğin;
her hatırayı tek tek yüreğinden söküp
kanaya kanaya yürümektir.
Ben de unuturum.
Sesini duyduğumda içimin titremesini,
adın geçtiğinde gözlerimin dolmasını,
her gidişin ardından hâlâ bekleyen yanımı…
Unuturum elbet.
Ama önce susmayı öğrenirim,
sonra alışırım yokluğuna,
en son vazgeçerim kendimden kalan parçaları toplamaktan.
Ben de unuturum.
Beni yarım bıraktığını,
en çok güvendiğim yerden kırıldığımı,
“kal” demeyişini…
Unuturum; çünkü insan bazen
hatırlayarak değil,
dayanamayıp yorularak unutur.
Ve bir gün…
Adın geçer, kalbim kıpırdamaz.
İşte o gün anlarsın;
ben de unuturum.
Ama bedelini en ağır şekilde ödeyerek…


Ama bil ki…
Bu unutmak bir zafer değildir.
İçinde biraz kül, biraz suskunluk,
bir ömürlük temkin taşır.
Ben de unuturum.
Gülüşünü başkalarına yakıştırmayı,
sana dair hayalleri sessizce gömmeyi,
“belki” diye başlayan tüm cümleleri yarım bırakmayı…
Unuturum.
Çünkü kalbim, aynı acıyı ikinci kez taşımayacak kadar yorgun.
Unutmak bazen affetmek sanılır,
değildir.
Unutmak;
aynı hatıraya bir daha sığınmamaya söz vermektir.
Aynı yaradan kanamamak için
kalbini kilitlemektir.
Ben de unuturum.
Ama geride bıraktığım ben,
eski ben olmaz.
Daha az inanan,
daha az bağlanan,
daha çok susan biri kalır.
Ve gün gelir,
karşıma geçip “geçti mi?” diye sorarsan…
Gözlerinin içine bakar,
hiçbir şey hissetmeden şunu söylerim:
“Geçmedi…
Ben sadece hatırlamaktan vazgeçtim.”

Ve evet…
Ben de unuturum.
Ama bu;
mutlu bir unutmak olmaz.
İzleri silinmiş bir kalbin sessiz vedası olur.
Ne kin kalır, ne beklenti…
Sadece derin bir boşluk.
Ben de unuturum.
Çünkü insan,
canını yakanı hatırlayarak değil,
kendini korumayı öğrenerek yaşar.
Ve bir gün adın anıldığında
içimden tek bir sızı bile geçmezse,
bil ki bu sevgisizlikten değil…
Çok sevmekten yorulmuş bir kalbin
son susuşudur.