Sen affetsen ben affetmem.
Çünkü herkesin yarası aynı yerden kanamaz.
Herkesin sustuğu yerde ben içimden yıkıldım.
Bir “özür”le kapanacak bir kırık değildi bu,
bir kere değil, defalarca göz göre göre kırıldım.
Sen belki unutursun,
çünkü acıyı yaşayan sen değildin.
Sen belki bağışlarsın,
çünkü geceleri uykusuz geçen ben değildim sanırsın.
Ama ben…
Her kelimeyi içimde tartarak,
her ihaneti tek tek hatırlayarak yaşadım.
Affetmek bazen büyüklük değil,
bazen kendine ihanettir.
Ben kendimi yarı yolda bırakmam artık.
Kalbimi kıranı,
ruhuma ağır geleni,
“idare ederim” diyerek hayatımda tutmam.
O yüzden sen affetsen de,
ben affetmem.
Çünkü bazı yaralar kapanmaz,
sadece insanı değiştirir.
Ve ben,
o eski saf halimi
bir daha kimse uğruna feda etmem.

Sen affetsen ben affetmem.
Çünkü ben bir kere kırılmadım,
parça parça dağıldım.
Toplamaya çalıştığım her yerden
senin izlerin çıktı.
Bazı hatalar “insanlık” değildir,
bazı susuşlar “masum” sayılmaz.
Ben sustukça sen cesaret buldun,
ben bağışladıkça sen daha çok yaraladın.
O yüzden affetmemek benim kinim değil,
kendime borcumdur.
Herkes ikinci şansı hak etmez.
Bazıları ilk şansı bile hak etmemiştir.
Ben kalbimi herkese açacak kadar cahil,
kırılan gururumu görmezden gelecek kadar
kör değilim artık.
Sen yoluna bak,
ben yaralarımla yürümeyi öğrendim.
Sen unuttuğunu san,
ben dersimi aldım.
Ve bil ki…
Ben affetmedim diye değil,
hak etmediğin için
geri dönemedin.

Ve şunu iyi bil…
Ben affetmedim diye kaybetmedin,
kaybettin çünkü kırdın.
Ben kapıyı kinle kapatmadım,
onurla kapattım.
Sen affetsen de,
ben affetmem.
Çünkü bazı insanlar ikinci şansı değil,
bir daha aynı yerde durmamayı hak eder.
Bitti.
Ve bu kez gerçekten
Bitti..