Konuşan diller haddini aşıyor,
susmak bile suç sayılıyor bu çağda.
Alttan alsan başka yara,
dik dursan başka bir yalnızlık.
Elimi kesiyor sıktığım eller,
dost sandıklarımdan kan sızıyor.
Selam versem yük oluyorum,
vermesem kibir diyorlar.
Ben bu kalabalıkta
tek başıma çoğaldım.
Herkesin sesi var,
bir tek içimin
kimseye tercümesi yok.
Yüzümdeki çizgiler
yaş değil,
biriken sözlerdir.
Her biri
zamanında söylenememiş bir cümle.
Çok şey beklemedim hayattan,
ama insan
biraz adalet ister.
En çok da
doğru kalmanın
bu kadar pahalı olduğu yerde.
İyiliği cebimde taşıdım,
bozuk para sandılar.
Kalbimi açık bıraktım,
yağmaladılar.
Sonra da
“Niye değiştin?” diye sordular.
Değişmedim.
Sadece
fazla olduğum yerlerden
kendimi çektim.
Geceye alıştım,
karanlıkla dost oldum.
Çünkü ışık dediğin
her zaman
doğruyu göstermiyor.
Artık biliyorum:
İnsan
herkese yetişemez.
Bazı yollar
yalnız yürünür,
bazı yükler
kimseye verilmez.
Ve eğer bir gün
beni susarken görürsen,
bil ki kırgın değilim.
Sadece
her kelimenin
bir bedeli olduğunu
öğrendim.