Aşk ve Sevda

Sevgi sabırlıdır, der biri eski metinde,
Ve ben sabırla seni bekledim,
Rüzgârın uğultusunda, yağmurun kokusunda,
Adını fısıldayan her yaprakta,
Her yıldızda, her dalga kırıntısında…

Sevgi naziktir, der diğeri,
Ve ben nazik oldum sana karşı,
Sessizce, gölgeler arasında yürürken,
Sana dair düşündüğüm her an,
Kalbimi ışıkla doldurdu,
Bir mum misali titreyip parlayan…

Sevgi kıskanmaz, sevgi övünmez,
Sevgi gurur duymaz, hırslanmaz;
Ama ben gururumu unuttum senin için,
Ve kıskançlığın gölgesini
Kendi kalbimde gömdüm,
Çünkü aşk, sahip olmak değil,
Bir ruhu diğerine armağan etmektir.

Sevgi incitmez, sevgi umursamaz bir öfke taşımıyor,
Sevgi her zaman haklı olanı dile getirir,
Ama ben susmayı seçtim bazen,
Sana dokunamadığım anlarda,
Sadece seni izleyerek,
Kalbimde seni koruyarak…

Sevgi her şeye inanır, her şeye umut bağlar,
Her fırtınada sığınacak liman bulur;
Ben inanıyorum sana, inanıyorum bize,
İmkânsızlıkların gölgesinde bile
Bir ışık var, bir vaat,
Ve bu vaatte sen varsın, ben varım…

Sevgi her şeyi çeker, her şeyi sabreder,
Ve ben çektim; yalnızlık, mesafeler, zamanın ağırlığını
Ama sevda hep oradaydı,
Bir nehir gibi, sessiz ama güçlü,
Beni sana getiren,
Sana dair her hayalde yeniden doğan…

Sevgi asla ölmez, der eski söz,
Ve işte şimdi, yürekten yüreğe akarken,
Gözlerimde yaşlar bir sel gibi,
Bilirim ki sen de hissediyorsun;
Çünkü aşk, sadece kalpleri değil, ruhları da birbirine bağlar,
Ve ruhumuz, sonsuzluğa uzanan bir köprü gibi,
Hiçbir fırtınada yıkılamaz…

Benim aşkım, Tanrı’nın öğrettiği sabır gibi,
Nazik ve fedakar,
Seninle birlikteyken büyür,
Sensizken sessizce bekler…
Ve ben seni sevmeyi, seninle nefes almayı,
Bir kutsal görev gibi benimsedim,
Çünkü aşk, sadece bir duygu değil,
Bir yaşam biçimi, bir ibadet,
Ve her adımımızda, her gülüşümüzde,
Bir dua gibi yükseliyor göğe…

Sevgi, bana senin ellerini verdi,
Sana dair her düşünceyi kutsal kıldı,
Ve ben seni sevdikçe,
Dünyanın bütün acılarını unuttum,
Çünkü aşk, Tanrı’nın nefesinden bir parçadır,
Ve sen, benim o parçamsın,
Sonsuz bir ışıkta birleşen…

Sevda budur, sevgili,
Sana dair her umut, her hayal,
Her sessiz bakış, her yıldızlı gece;
Ve ben seni sevdikçe,
Kendi ruhumu da sevmeyi öğreniyorum,
Kendi kırıklıklarımı bağışlamayı,
Ve her gün yeniden doğmayı…

Sevda, işte budur:
Tanrı’nın öğrettiği sabır, merhamet ve ışıkla
Kalplerin birleştiği,
Ruhların dokunduğu,
Ve zamanın bile duraksadığı bir an…
Ve ben, her an seninle bu anı yaşıyorum,
Ve her an seni sevmekle yaşlanıyorum


2 Mayıs 2002