Seni düşünmek,
Bir sabahın ilk ışığındaki sessizliği dinlemek gibi,
Gözlerim uykuda, ama yüreğim uyanık;
Bir kahvenin dumanında adını aramak gibi,
Ve her nefeste seni tekrar bulmak,
Bulamamak, ama aramak bile yeter yaşamak için.

Sensiz geçen zaman,
Bir odanın boş köşelerinde yankılanan adımlar gibi;
Bir kitap sayfasının rüzgârla savrulması gibi,
Her anımda senin gölgen dolaşıyor,
Her solukta seni bekliyorum,
Bir bakışın, bir kelimen, bir sessiz “gel” demen için.

Seni düşünmek,
Yağmurun toprağı öpmesi gibi,
Denizin kıyıya dokunuşu gibi,
Ve bir çocuğun annesini bekleyişi gibi,
Ama en çok da,
Kalbimin yarısını bulması gibi bir şey.

Sensizliğin serinliği omuzlarımı sararken,
Ben gülümsüyorum;
Çünkü seni düşünmek bile yetiyor yaşamak için.
Ama seni yaşamak…
Bir ömrü değil, bir sonsuzluğu taşımak gibi;
Bir yıldızın kayışını izlemek ve dilek tutmak gibi,
Ama dileğin yalnızca sen olunca,
Her dilek bir ağıt, her umut bir dua oluyor.

Her şey sensin;
Rüzgârın uğultusunda,
Denizin dalgasında,
Bir yaprağın düşüşünde…
Ve ben,
Elimde hiçbir şey olmadan,
Sadece seni düşünerek,
Sana dokunmadan,
Ama varlığını her hücremde hissederek yaşıyorum.

Bir gün kavuşacağız belki,
O gün, gözlerinle yeniden doğmak için bekliyorum;
Ama beklemek de bir yaşam biçimi,
Senin adını yazmak rüzgâra,
Belki bir gün seni bana getirsin diye…

Seni düşünmek güzel şey,
Ama seni sevmek…
Kalbimde yanıp tutuşan bir ateşi taşımak gibi;
Ve o ateş,
Her defasında seni düşündükçe,
Küllerini ellerime bırakıyor,
Ama ben vazgeçmiyorum.

Çünkü sen bir mucizesin;
Yaradan’ın kaleme aldığı en güzel dua,
Gözyaşımla mühürlenmiş bir kader parçası,
Ve ben, ne olursa olsun,
Seni sevmekten hiç vazgeçmeyeceğim