Soğuk bir ocak gecesinin ayaz tutmuş sadece sana ait olan kalbimin o yerinden derinliklerinden yazıyorum sana olan hislerimi.... Bazen kelimeler hissettiklerimin yanında çok sönük kalsa da, içimdeki bu taşan duyguyu sana anlatmanın bir yolunu bulmaya çalışıyorum..
Herkes bilsin gizlemeyip korkmadan anlatalım bu sevdayı, kimse yalan yalnış bilmesin borçlu kalmayalım bu çirkef acımasız hayata...
Omuzumuza yüklenen fertlerinden kurtulup uçalım sonsuzluğa huzurla...Ben seni her şeye rağmen sonsuz bir aşkla severek çok büyük bir günah işlediğimin bilincindeyim ...
Hayat bizi ilmek ilmek işlerken girdaplarında savrulup duran ruhuma aşkın kanunlarını yükleyerek çok büyük günah işledim...
Öyle sıradan, gelip geçici bir hevesle değil; bir ağacın toprağa tutunuşu, gökyüzünün maviye olan sadakati gibi sevdim. İlk bakışındaki o huzuru, sesindeki dünyayı güzelleştiren o tınıyı sevdim. Seninleyken zamanın durmasını, ama sensizken dakikaların geçmek bilmemesini sevdim...
Bu dikenli yolda bana ne kadar eziyet ettiysen,ne kadar acı çektirdiysen üzülmeden hiç karşılık beklemeden sevdim seni..
Kafanda tasarlayıp önüme sunduğun zorlukları aşarak kaybettirme oyunlarından sıyrılıp yaptığın zırhın içine sakladığın kalbini ne yaparsan yap yıkılmayarak, vazgeçmeyerek ve hep affederek sevdim seni...
Kusurlarını, güzelliklerini, çocuksu yanlarını ve bazen olgun duruşunu ayırmadan ve seni sen yapan her zerreni sevdim. Hayatıma girdiğin günden beri her sabah daha umutlu uyanmayı, her akşam senin hayalinle uykuya dalmayı sevdim....
Hiç solmayan bir sevda çiçeği gibi açtığında bozdum ezberimi....
Karşımda dağ gibi duran direncini kırdım,ve zor bela kalbine girdim. Seni bir kalbi fethetmenin, ona her an kaybedebilme ihtimaliyle bağlanmanın, bir aşk için çırpınmanın o karanlık hazzından mahrum bıraktığında sevdim seni...
Affet beni, seni aşkın o senaryosunu yazamadığın oyunlarından mahrum bıraktım. Belki de bunun için gözyaşlarıyla kazandığım ve yitirmekten çok korktuğun bir sevgiliyi sever gibi değil, sesini birtürlü susturamadığın vicdanını ya da o kusursuz ve daimi sevgisinden bunaldığın ve bu yüzden incitmekten asla çekinmediğin bir anneyi sever gibi sevdin beni...
Sen benim sevgimin karşısında bazen ezildin ve aşık olmaktan korktun..
Hani bu yüzden suçlama kendini asıl suçlu, bu hayatta kendine yer bulamayan, nereye gittiyse eksik kalan, hayatı bir oyun gibi görmeyi ve kurallarına göre oynamayı hep reddeden suçlu sendin..
Dönüp geriye bakıyorum da;
Sanki yıllar geçmiş aramızdan
ayrılıklar, ihanetler, kayboluşlar ve vazgeçmeler yaşanmış bu sevda için seni uzaklardan
umutsuzca, beklentisizce sevdim. Dünya üzerinde sanki ilk kez benim için kalemi eline alıpta, yazdığı şiirler gibi sevdim...
​Hayatın tüm karmaşası içinde seninle nefes almayı, sadece elini tuttuğumda her şeyin düzeleceğine inanmayı sevdim....Sen benim sığınağım, en güzel manzaram ve bitmesini hiç istemediğim hikayemsin...
İşte bu duygularla sevdim seni( YA SEN ) nasıl sevdin beni.....
MİRAC KANDİLİMİZ HAYIRLARA VESİLE OLSUN
YEŞİLIRMAK