Üzerimde Kalan Koku

Seni sevmek
bir şehri terk etmek gibi değildi,
şehri içime almak gibiydi.
Sokakları saçlarında dolaştı,
akşamları boynunda uyudu.

Kokun…
Bak, herkes ten der geçer
ama ben bilirim:
Koku hafızadır.
Unutulmaz.
Affetmez.
Silinmez.

Göğsüne yaslandığım o kısa an
bir erkeğin bütün inancını değiştirir.
Ben o gün
güçlü olmaktan vazgeçtim.
Çünkü sen varken
dayanmak ayıptı.

Saçlarının enseme bıraktığı iz
bir gün değil ömür sürdü.
Ne yıkadım,ne sakladım.
Kokun bende kaldı.

Aşk dediğin şey
çiçekli bir cümle değil;
gece uyanıp yanında olmadığını fark etmektir.
Elini uzatıp boşluğu tutmaktır.
Ve yine de o boşluğu sevmektir.

Ben seni
utanarak sevmedim.
Gizleyerek hiç.
Sevda erkek kaleminde
ya açık yaradır
ya mezar taşı.
Ben yarayı seçtim.

Sesin…
İnsanın içini üşüten bir sıcaklık.
Adımı söylediğinde
dünya yerini bulurdu.
Söylemediğinde
her şey kayardı.

Kokun hâlâ
gömleklerimde değil,
kalbimde.
Bir kadın gider,
ten çıkar.
Ama koku kalır.
İşte sevda budur.

Beni sorarlarsa şöyle yazsınlar:
Bir kadını sevdi, ondan sonra
hiçbir koku onu ikna edemedi.
Gel ya da gelme.
Bu bir davet değil.
Bu bir itiraf.

Aşk…
Üzerimde kaldı.
Sen gittin.