Yok işte yok,
Senden başkası da yok,
Senden öncesi de,
Senden sonrası da,
Sen anlamak istemedikçe haykıracağım,
Benim kimseye hayrım yok.

Anlamak istemezsin zaten,
Niye isteyeceksin ki?
Bu hayatta reddettiğini,
Gözlerini görmediğini,
Aşkından ölemediğini,
Niye anlamak isteyesin?

Şuracıkta zaman dursa,
Bu can bedenden zorla çıksa,
Gözlerim istemsizce kapansa,
Kim umursayacak ki beni?
Kim benimle birlikte ölecek?
Nasıl göreceğim o günleri?

Belki de öyle oldu,
Neticede kimin umurundayım?
Belki de öldüm de,
Dünyalar bir oldu.
Belki de ölüm denen bu mabedin,
Ebedileşmiş salonundayım.

Ölü toprağı bana hafif geliyor artık,
Binbir kürek olsa açamazsınız beni,
Göğsümde bir ağırlık artıyor her gün,
Sanki yok edecekmiş gibi benliğimi,
İşte o vakitlerde bir şeyi anlıyorum ki,
Bulamadan öleceğim beni seveni.

Her noktamdan haykırıyorum seni,
Sırf seni de değil, senle hissettiklerimi.
Senden çok daha alımlı, çok daha parlak onlar.
Belki de kabullenmek istemiyorum.
Senin varlığını değil,
Senden kalanları sevdiğimi.

Aramızda göğü yere indiren yollar var,
Hem dünyevi hem manevi,
Seni zihnindeki aynalardan görürüm artık.
Belki de hatırımda yer alan seni,
Göğsümden söküp atmalıyım.
Deşmek pahasına yüreğimi.