Çölde Yazılmış Bir Hüküm

Bir çölün ortasında adını anarak öğrendim sevmeyi;
Mecnun gibi aklımı değil, kalbimi kaybettim önce.
Leyla diye diye eridi dilim,
Sen diye diye tükendi gecem.
Ben seni bir ömürlük sürgün bilip razı oldum,
Dünyayı değil, seni terk etmeyi haram saydım kendime.

Aramıza ne zamanlar girdi ne insanlar,
Ne de kaderin kalın duvarları…
Yine de parmaklıklar örüldü adınla arama;
Ben gönül rızasıyla düştüm bu aşka mahkûm.
Kaçmak mı?
Mecnun çölden kaçtı mı Leyla’yı bulmuşken?

Senin gözlerin bir zindan değil,
Bir ibadet gibi kapandığım yer.
Secdem kalbinde, dualarım adında.
Anahtar sende; ama ben açılmasın isterim kapılar,
Çünkü özgürlük, senden uzak bir ihtimal bana.

Mevsimler değişir, çöller yeşerir derler;
Ama benim baharım senin bakışınla başlar.
Güneş doğmaz adın anılmadan,
Gece bile sen varsın diye korkmaz.

Mecnun’un gölgesi düşer yoluma her adımda;
O da bilir:
Aşk, aklı kurtarmak için değil,
Ruhu feda etmek içindir.

Bu sevda bir ceza değil,
En ağır ama en kutsal mükâfat.
Sen hem kaderimsin hem kefaretim.
Bir ömür müebbet yazıldıysa alnıma,
Altına senin adını imzaladım.

Eğer bir gün bu aşk çölünde nefesim tükenirse,
Beni Leyla diye atan kalbimle gömsünler.
Mezar taşımda ne akıl yazsın ne özgürlük;
Sadece şunu bilsinler:
Mahkûmdu…
Ama Mecnun gibi sevdi.