Kaçmayan adam

Ben seni severken adımı unuttum,
Erkekliğimi değil; gururumu bıraktım kapında.
Mecnun oldum demem, yakışmaz belki,
Ama aklımın taşını toprağını
Senin adınla dağıttım çöllere.

Aramıza dünya girdi derler,
Yalan…
Ben dünyayı seninle arama sokmadım ki.
Bir zindan kurulduysa bu gönülde,
Demirini ben dövdüm, kilidini ben taktım.
Çünkü kaçmak yakışmaz erkeğe,
Sevdasına sahip çıkmak yakışır.

Senin gözlerin karşısında
Diz çökmek değildir bu hâl,
Bu bir kabulleniştir.
Ben bir kadına teslim olmadım,
Bir kadında kendimi buldum.

Leyla diye çöllere düşen Mecnun
Aklını değil, sözünü kaybetti.
Ben de sustum.
Çünkü erkek bazen sevdiğini anlatmaz,
İçinde taşır, omzunda büyütür.

Mevsimler değişmiş,
Hayat akmış, insanlar unutmuş…
Umurumda değil.
Benim takvimim senin bakışına göre işler,
Gecem sen varsın diye karanlık sayılmaz.
Bu sevda ne ceza, ne ödül;

Bu sevda benim yazgım.
Sen hem sınavımsın, hem şerefim.
Bir ömür müebbet dedilerse adına,
Başım dik girdim hükmüne.

Eğer bir gün bu kalp susarsa,
Ardımda acıklı sözler bırakmayın.
“Yandı” demeyin, “yazık oldu” hiç demeyin.
Sadece şunu söyleyin:
Bir adam sevdi…
Ve kaçmadı.