Bir vakit sustum içimde fırtına konuşsun diye
Geceyi böldüm kendimden bir parça düşsün diye
Yandım ama kül olmadım sınansın diye
İnsan bazen kaybolur kendini bulsun diye

Zaman ağır bir kapıydı yüzüme kapandığında
Aklım kaldı yarım kalan bir sözün tam yerinde
Her yara bir harf kazıdı kalbimin derininde
Okumayı bilene sır var her acı yerinde

Dost bildiklerim gölgemdi ışık değişince
Gerçek yüzler ortaya çıktı maske düşünce
Gülüşler eksildi hesaplar bölüşünce
İnsan kendini tanır yalnızlığa düşünce

Sevda dediğin ateştir usul usul yakar
Kaçtıkça büyür, üstüne yürürsen durur bakar
Yürek cesur olunca kader bile yol açar
Korkak akıl bin bahane bulur daima kaçar

Bir şehir kurdum içimde yıkıntıdan güzel
Sokakları sessiz ama umutları özel
Geçmişe dönüp ağlamak artık bana nötrel
Yarın dediğin şey cesarete verilen bedel

Sustum diye yenilmedim sözümü tarttım ben
Her suskunluk bir hazırlık, bunu öğrendim ben
Kendimle savaşıp kendimi yendim ben
En zor düşman insanın içindedir bildim ben

Şimdi yürürüm yoluma gözüm açık net
Ne övgüye muhtacım ne sahte bir heybet
Kalbim kırık olabilir ama hâlâ cüret
Işığa yürür insan, gölge sadece bir silüet. (Selma Ardıç Tan)