Tenhadır, ayazdır çölde geceler
Kum susar, yıldızlar bakmaz dönerek
Yol uzar, sabır kırılır adımda
Sessizliğe çarpar, ağırdır yürek

Rüzgâr bile yüz çevirir yolcudan
Ne ses kalır, ne de iz sürerek
Umut dediğin serapta kaybolur
Kendi yükü altında eğridir yürek

Aşk diye düşülen bu kızgın kumlar
Merhamet tanımaz, yakar gülerek
Nice söz yarım kaldı boğazda
İçine çöker, dardır yürek

Gecenin ortası daha bir keskin
Ay bıçak gibi iner ürpererek
Sabırla beklesen de fayda etmez
Zamana yenilir, yorgundur yürek

Gölgeye sığınırsın, gölge kaçar
Güneş hesap sorar acımasızca
Kaçacak yer bulamaz insan burada
Kendine bile düşmandır yürek

Bir yudum su hayal olur dilinde
Dudak çatlar, sözler biter titreyerek
En ağır susuzluk bedende değil
İçten içe kurur, yanar yürek

Sabaha varırsan mucize say
Her adım bir bedel, ödeyerek
Kurtuluş dediğin bir anlık serinlik
Sonra yine çöle döner yürek

Bu yol öğütmez sadece bedenini
Akıl şaşar, kaderi süzerek
Çölde insan kendini öğrenir
Kalan neyse, odur yürek. (Selma Ardıç Tan)