Kırgın kalbim taşır geçmiş yükünü
Gecenin sakladığı son hükmünü
Ne affedebildim ne de unuttum dünümü
Bu ağır suskunluk içimdedir

Kırık saatlerle ölçtüm zamanı
Her gece susturdum aynı yalanı
Unutmak sandığım o eski anı
Bir köşe başında beklemededir

Kimse bilmez içte yanan yangını
Gülerken sakladım bütün sancımı
İçime gömdüğüm her pişmanlığı
Dilimin ucunda kilitlidir

Gidenin ardından yol sorulmazmış
Kalanın kalbinde iz bulunmazmış
Her yara kapanır diye avunmuşum
Meğer izleri hâlâ derindedir

Söze gelmez bazı eski yaralar
Gece büyür içimde karanlıklar
Ne umut tam parlar ne de güneş doğar
Bu bekleyiş ruhumun dibindedir

Zaman öğretmedi unutmayı
Sadece azalttı konuşmayı
Kalbim öğrendi susup ağlamayı
Bu sessizlik bana mirasındır

Herkesin bir kaçışı var kendinden
Ben kaçamadım içimdeki sesten
Ne kadar uzaklaşsam o geçmişten
Bir adım önümde, izimdedir

Günün sonunda aynaya bakarım
Sorular kalır, cevap yakarım
Ne affedebildim ne de unuttum
Bu yük hâlâ kalbimin içindedir. (Selma Ardıç Tan)