Hani kıştım ben. Yalnız, ıpıssız bir gecede,
Griydi Karanlığım bir okyanus boyunda,
Buz kesti sessizliğim yüreğim işkence de,
Bir çırpıntı telaşı, vardı benim koynumda.

Kuru bir yaprak gibi savrulup gider iken,
Bir yel esti aniden, hüznümü aldı gitti,
Sendeleyip eridi, kirpiğimde biriken,
Ayrılık düşürmüştüm, hüznüm sanki kesitti.

İmbiklerden süzülüp, tabuları yıkınca,
Karıştın günahıma yer küremi kaydırdın
Alev aldı gözlerim, çıplak lafza bakınca,
Med-cezir iştahımı, döşlerine saydırdın

Bir mum ışık gölgesi bakıp durdum siyaha,
Emaneti bir yuva, filiz verdirmez düşü.
Bu gece bitmeyecek, varmayacak sabaha.
Her alaca karanlık, kırık dökük gözyaşı.

Hiç bir ateş bu kadar ısıtmadı bağrımı,
Dağladı iliğimi mayın dolu yolların
Kıskacına sıkıştım, Birisi duy çağrımı,
Teslim aldı izimi, hanendeki güllerin.


zekeriya duman