0
Yorum
2
Beğeni
0,0
Puan
2757
Okunma
Kış gibi sessizim, buz tuttu şehrim,
Sokaklar dilsiz, aynalarda derinim.
Camdan kalbimle geceyi çizerim,
Adını kar gibi yavaşça ezerim.
Bir tren geçer içimden, durmaz,
Vakit hep geç kaldı, saatler susmaz.
Gözlerimde ayaz, kirpiklerimde iz,
Ne sen geliyorsun… ne ben gidebiliriz.
Donmuş saatler, erimez bu hüzün,
Rüzgâr adını taşır, yüzümde yüzün.
Bir kıvılcım yeter, çözülür zincirim,
Kış gibi sessizim… ama bahar içim.
Köşebaşında anılar sigara yakar,
Dumanı göğe değil, bana akar.
Cesurum, bak—üşümekten değil,
Bu sessizlikten korkar insan asıl. (Selma Ardıç Tan)
