Geceyi omzuma aldım, ağır bir yük gibi
Suskun sokaklar baktı yüzüme, kör gibi
Zaman durdu bir an, adımı unutur gibi
Kalbim hâlâ soruyor: Bu yangın kimin gibi

Bir pencere açtım içimden karanlığa
Sözler üşüştü, üşengeç bir sabaha
Ne giden tam gitti, ne kalan bana
İnsan en çok kendini bırakıyor yarına

Yoruldum demedim, sesim kırıktı
Gülüşlerim bile biraz yarımdı
Herkes güçlü sandı, hoştu, şıktı
Kimse bilmedi içim kaç yerden sızıntı

Bir adın var dilimde, külden hafif
Anınca ağırlaşıyor, tuhaf, garip
Sevgi dediğin biraz inat, biraz tarif
Ve çoğu zaman da bile bile kayıp

Aynaya baktım, tanımadım yüzümü
Gözlerim anlatıyordu sustuğumu
İnsan bazen saklar kendi özünü
En çok da hak etmediği bir çözümü

Yollar uzun değil, niyetler kısa
Sözler parlak ama içi yasa
Herkes bir şey anlatır hatıra diye
Gerçek hep kalır dipte, ıslak ve yalnızca

Ben yine de yürürüm, durmam inadına
Kırık dökük de olsa kalbim yanımda
Çünkü umut dediğin şey bazen
Sadece “devam et” demektir kendi adına

Bitti sanma, şiir burada susar
Ama içimde hâlâ bir ses dolaşır
Ne tamamen iyiyim, ne darmadağın
İnsan dediğin tam da bu arada yaşar. (Selma Ardıç Tan)