Seninle
bütün ruhlar yanık bir dilden doğar,
sevda adlı kitabı açtığımızda
herkes kendine düşen sayfada kalır.
Biri fırlatır acıyı,
biri küllenir sessizce.
Tutkular unutulmaktan korkmaz,
zaman korkar onlardan.
Sevgi
koskoca bedende küçücük bir yer tutar,
ama dağları taşır.
Bir damla verilir
ömrü susuz kalmış kalplere.
Gözlerindeki deniz
yosun rengiyle bulaşır rüyalara,
mehtap kapıyı çalarken
gece kapatılır mı?
Ah sevda,
bahara yeşil bir çimen gibi serilmişsin,
çiçekler asılı gerdanında.
İçildikçe kurumayan pınarsın,
yanık türkülerle beslenen.
Aşıkların gözyaşı
coştukça çoğaltır seni.
Seni anlatmaya
kelimeler yetmez,
tuvalde renk bulunmaz.
Külfet misin, nimet mi
anlaşılır mı
vakitsiz bir yolculuğun sonunda?
Bozuk para gibi harcandığın anlar var,
naylon sevgiler dolaşır piyasada,
kapı gıcırtısı gibi çıkan
sahte sevda sözleri.
Ben
zamanın atlısına binmişim,
dolu dizgin yıllardan geçerken
cebimden uyuşuk fikirlerimi çıkarıp
molalarda yazıyorum.
Çünkü
bazen zorlu bir eylemdir sevmek.
Bir yudum su neyse cana,
işte o kadar muhtacız
sevgi dolu bakışlara. (Selma Ardıç Tan)