​



​Her şey göğe bakmakla başladı.
O dev, suskun çanak
içinde asılı bir öğle
Ve Eylül ile beraber ben.
Nehrin bilmediği susuzlukla
taşıyorum seni içimde.
Sakladığım her şey,
ay gibi zırh,
perdenin ardında ürkek bir ışık.
​



​Kamışın sesi,
zambaklardan kopan ıslık.
tez akıp giderken
bir kınalı hatıra
dudağımda dillenen bir masum yalan olur.
Tozlu hayal bu:
yıldızlarla bezeli,
Ateşsiz bir köz.
​



​Gri rüzgâr, söğütlerin belleğinde kızarırken,
buzun içinde soluk bir çiçek direniyor hâlâ.
Omzuma düşen gül,
suskun sırrın
geceye itirafı.
​



​Yarım kalmış oyun,
serseri bir melodide kırılır.
Mızıka, nazlı bir çocuk gibi ağlar.
Camda tütsü:
havaya yazılmış bir sükunet.
Şimdi şiir söylüyorum
Umut, kilden bir kuş kanadı,
belki eksilmeye yazgılı…
​



​Turuncu akşamların asma yapraklarında,
bir avuç gülüş, pullar gibi savrulur.
bu yol
nereye çıkar, bilinmez.
Gölgeler, bir ney sesiyle
sessizliğin kıyısında salınır.
​



​Senin yelelerini öptüm
hayat dediğimiz şey,
fırtınanın ardındaki sessizlik.
biliriz ki,
bu büyük, mavi çanak altında
her şey tekrar
tekrar
ve tekrar
bir göl kıyısında yeniden başlar



....