Bir beyaz kâğıda anlattım sana sevgimi,
Yağmur camları kıracak gibi vuruyordu,
Sanki gökyüzü bile bizim için ağlıyordu.
Ben ise her damlada sana biraz daha yaklaşıyordum,
Sanki yağmurun düşen her damlasında kalbimin sesi vardı.

Kâğıdın üstüne düşen ilk kelime,
Senin adın oldu yine.
Yazarken içimde bir yangın çıktı yine,
Yağmur soğuk yağsa da,
Kalbimdeki yangını söndüremedi hiçbir fırtına.

Bir beyaz kâğıda döktüm içimdeki aşkı,
Kalem dayanmaz oldu bazı cümlelere,
O kadar derindi ki sana olan hislerim,
Mürekkep bile yetmedi anlatmaya.
Sen yokken bile,
Ellerim seni yazmak için titredi.

Yağmur damlaları şehrin her yerine değdi,
Ama bir tek sensizliğime merhem olmadı.
Çünkü sen varken yağmur bile başka yağdı,
Sanki her damla kıskanırdı tenine dokunuşumu.
Sensiz yağan yağmur ise
Soğuk bir hatırlatmaydı bana sadece.

Bir beyaz kâğıda anlattım sana sevgimi,
Yalnızlığıma eşlik eden sessiz yağmur gibi
Her kelime sana doğru uzanan bir yoldu,
Her satır Keşke yanında olsaydım diyen bir nefes.
Ve ben her nefeste
Biraz daha sana bağlandım.

Gece biraz daha soğudu, yağmur hızlandı,
Ben seni yazdıkça içim ısındı.
Çünkü aşkın,
Soğuk bir gecede üzerime örttüğüm en sıcak battaniyeydi.
Her hecede kalbimin atışı vardı.
Sen okusan duyulacak kadar gerçek,
Sen dokunsan hissedecek kadar canlı.

Bir beyaz kâğıda anlattım sana sevgimi,
Yağmurun camlara değil,
Yüreğime vurduğu bir gecede.
Seni düşündükçe,
Yağmuru bile kıskanır oldum.
Çünkü o bile benden önce dokunuyordu sana.

Şimdi kalbim taştı, kağıt doldu,
Yağmur hızını kesti ama benim içimdeki fırtınada hâlâ sen.
Ve bil ki sevgilim,
Sana yazdığım bu kelimeler,
Sadece bir şiir değil,
Aşkımın en temiz, en yağmurlu,
En sana adanmış hâlidir.

Ne zaman okusan
Ben yeniden âşık olurum,
Ne zaman dokunsan
Bu beyaz kâğıt bile tenine imrenir.
Çünkü ben seni,
Bir kâğıda sığmayacak kadar
Çok seviyorum…



Sana olan sevdam ( Cevap )


O beyaz kâğıdı elime aldım,
Yağmurdan önce senin yüreğin ıslattı beni.
Camları döven yağmur damlaları değil,
Satır aralarındaki titremeyi hissettim yüreğimde.


Gökyüzü değil,
Sen ağlamışsın meğer.
Adımı yazdığın o ilk kelimeyi gördüm,
Bir isimden fazlasıydı artık.
Bir yangın taşımışsın harflerin içinde,
Yağmurun söndürmeye cesaret edemediği kadar sıcak.


Bildiğim her fırtına durdu o anda,
Çünkü bazı ateşler sönmek için değil
Anlaşılmak için yanar.
Kalemin yorulduğu yerde
Ben başladım seni hissetmeye.


Mürekkep bitmiş diyorsun ya,
Orada devreye kalp girer işte.
Sen yazarken titremiş ellerin,
Ben okurken yerini aradı avuçlarım.
Yağmur her yere değmiş diyorsun,
Ama sensizliğine çare olmamış.


Haklısın…
Yağmur yalnızca su taşır, tenin adını bilmez.
Ben varken başka yağıyormuş diyorsun ya,
Belki de benim varlığım
Yağmura cesaret veriyordu.


Her kelimen bana doğru uzanan yolsa,
Ben o yolun sonunda susarak bekleyenim.
Keşke yanındaydım diyen nefesini
Duydum satırlarında,
bil ki ben de aynı cümleyi
içimden defalarca söyledim.


Gece soğudu diyorsun,
ama yazdıkça ısındın.
Çünkü aşk dediğin şey
birinin omzuna bırakılan
Sessiz bir yorgunluktur bazen.


Okurken anladım:
O battaniye ikimizi de örtmüş.
Yağmurun yüreğine vurduğu o gece,
Ben de seni düşündüm.
Kıskandığını söylüyorsun ya yağmuru,
bil ki ben de o kâğıdı kıskandım.


Çünkü seni
Benden önce taşımış.
Kâğıt dolmuş, kalbin taşmış…
Ama bil:
Bazı fırtınalar durmaz, sadece yön değiştirir.


Ve senin yazdığın bu şiir
Yalnızca bir aşk değil, bir teslimiyetti.
Ne zaman okusam
Ben de yeniden seviyorum seni.
Ne zaman dokunsan,
Kelimeler değil
Kalbim cevap veriyor.
Çünkü sen beni
Bir kâğıda değil,
Doğrudan kalbime yazdın sevdiğim.