Kiraz mevsiminde oğlumu kaybettim,
Haziran’da,
Arap takviminin Ramazan ayının kadir gecesinde
Kız kardeşimi,
Eylül ayında annemi.
Kırklar merdivenlerini kayıplar ile çıktım,
Çıktıktan sonra ise hükümsüz oluverdim.
Kur’an ayetleri kaldı geriye,
Birkaç sure,
Fatiha ve yasin,
İle mushaf’ın bütünü.
Mezar taşlarına yazdırdım,
Hûvel bâki - bâki olan yalnızca Allah’tır.

Böyle böyle renkler soldu,
Pastel boyalarım kayboldu.
Birkaç defa büyüdüm,
Bir buğday tanesi gibi öğütüldüm.
Kız kardeşim filizler doğurdu,
Oğlum kardeşlerine isimlerini bağışladı
Annem bir hatıra olarak yaşamaya başladı.
Babamın kumaş kokusu mazide kaldı,
Çöktü, haliyle olanlar ahval diye yüzüne çizgi diye çizildi.
Benden ötürü karım yarım kaldı,
Uzakta olan bir sancının damarı kapladı kalbini
Buselerimi tatlı bir anı olarak yaşamaya başladı.
Kokum kayboldu,
Elbiselerim ölü yalnızlığının içinde.
Kitaplarım,
Kalabalık içindeki yalnızlığım
Dudaklarımın köşesinde Sare
Harunca hitabetimin içinde Meryem ahlakı
Susuşlardan susuş beğeniyorum.

Çocuklar, çocuklarımız
Kirli aynalarda büyüttüğümüz yanılgılarımız
Yanlışlanan yanlışlarımız
Eğri büğrü doğrularımız,
Büyük konuşma sonrası irileşen lokmalarımız.
Böylelikle yutkunup durduğumuz kırıklarımız.
Ve benliğin hüzün kulübesinde
Tekil şahısların çoğul şahıslara evrimi
Yanlışım ve yanlışlarımız arasındaki birliktelik
Bu çağ yalnızlık çağıdır,
Çağrılarımız ise çoğunluğun sedası.

Şimdi kulağımda okyanus fısıltısı,
Kumsaldaki ayak isim sulara karıştı
Cebeli Tarık boğazına doğru yol aldı gidiyor
Yokluğum denizler aşarak Akdeniz’e ulaşacak
Bir türkü konacak kızımın uykusunda baş ucuna,
Karım yan odadan işitecek,
Beni affetmeyecek
Ben affedilmeyi dilemeyeceğim.
Dilek ağacına bağladığım çaputlar kuruyacak.
İstanbul diyarında bir ağaç daha ölecek,
Bir ağaç kesilecek.

Hüzünbaz cemaati Eylül’ü kutsadığında,
Hüznün dört mevsim on iki ay olduğunu demiştim,
Allah beni yanıltmadı
Dediğim gibi imiş,
Annemi kaybettiğim gün içime Eylül saplandı.
Ve dört mevsim ile on iki ay.


Sacramento, Kaliforniya.