​Rüzgâr esti, yelken yırtıldı, demir attı denize,
Koşmayı bıraktım, yoruldum o bitmeyen izde.
Kavgayı bitirdim, içimdeki gürültü dindi endişe
Şimdi her şey yerli yerinde, zaman usulca indi.

​Teslimiyet, bir yenilgi değil, bilakis bir zafer;
Direnmeyi bırakınca, ruh hafifler, canlanır, güler.
Tutunduğum her dal kırıldı, her kapı kazandıysa eğer,
Bıraktım, bende her şeyi olması gerektiği gibi yaşandı.

​Artık zorlamıyorum, suları yokuşa sürmüyorum,
Her nefes, her an, bana ait değil, biliyorum.
Evrenin o büyük akışına bıraktım yorgun halimi sormuyorum,
Kayboluşta buldum kendimi, huzurla gizledim.

​Huzur, bir ödül değil, bir kabullenişin meyvesi,
Okyanusun dibindeki o derin, narin nefesi.
Güneş doğacaksa, bulutlar ne yapsa boşuna hani,
Her şeyin bir sebebi var, vardım ben bu sonuca.

​Gözlerimi kapattım, gürültü dışarıda kaldı,
Kalbimdeki tüm telaş, bir nehir olup aktı.
Şimdi buradayım, tam bu anda, tam bu yerde kaldı,
Gölgenin içinde bile, binlerce ışık var perde perde.

​Ne geçmişe keder, ne geleceğe endişe,
Sadece var olmak, sadece olmak; bu büyük neşe.