bir sabahın içinden geçtim
göğsümde ince bir kelimeydi şehir
konuşmaktan vazgeçmiş bir kalp gibi

masada bir kâğıt
beyazı kadar sessiz
bir cümleye başlar gibi baktım
sana söylemek istediğim dedim
sonra sustum
bir tire koydum
nefesin bittiği yerle kelimenin başladığı yere

pencerede eski bir ışık
insanlar geçiyor
her biri bir eksik gibi
kimsenin yüzü tam değil
kimse kimseye ulaşmıyor

zarfı elime aldım
boşluğun ağırlığını tarttım
adres yazmadım
çünkü adres
gitmekle kalmak arasında kalır

yürüdüm
köprünün altı susuyordu
suyun sesi çoktan çekilmiş
bir yaprak geçiyordu —
kimin düşü bilmiyorum
benim gibi yarım kalmış olmalı

akşam
duvarın üstünde bir gölge
bir cümle kadar sessiz
elimi uzattım
dokunamadım

ve sabah
yine aynı masa
aynı beyaz
aynı eksik nefes

bir kelime yazdım
sonra sildim
yazmak bazen geri dönmektir
bazen hiç gitmemek

şimdi
her şeyin sonuna bir tire koyuyorum
konuşmadığım her şeyin altına

çünkü biliyorum
yarım kalanlar bitmez
sadece yer değiştirir

ve sen
hala o cümlenin içindesin